KrisKulit : Ang Muni-muni sa Aking Kamusmusan..

Respeto sa Paggamit ng Lenguahe?

2011-07-17T21:07:00.001-07:00

Naalala ko lamang nitong nakaraan na noong huling pumunta kami sa probinsya ng aking ama sa Mindanao ay sumakay kami ng barko at may kakatuwang bagay lang akong napuna noon. Noong kami ay mga nasa barko pa lamang ay maririnig mo na ang lahat na sakay doon ay tagalog pa ang salitang kanilang ginagamit subalit mapupuna mong bigla na lamang na unti-unting nagbabago ang lahat noong nakaabot na ng Visayas ang barkong aming sinasakyan, maririnig mo ang mangilan-ngilan na hindi na tagalog ang lenguaheng kanilang ginagamit, napapalitan na unti-unti at nagiging bisaya na at nang nagbabaan na ang mga tao ay mapupuna mo na halos lahat ay bisaya na ang lenguaheng ginagamit. Ganoon rin naman ang pangyayari noong kami ay pabalik na ng maynila, unti-unti at dahan dahan ding nagiiba ang pananalita nila at nagigiging tagalog na ulit.

Nakakatuwa lamang dahil kung iisipin mo na dapat nga naman na ang tao ang mag-adjust sa lugar na kinaroroonan niya at ganoon na din sa lenguahe na gagamitin (maliban na lamang kung hindi ka marunong ng ganoong lenguahe). Isang kabutihang asal nga rin sigurong maituturing ang pag-gamit ng angkop na lenguahe base sa lugar na kung saan ka naroon at depende na din sa mga tao na kasama mo. Kabastusan nga naman na gagamit ka ng ibang lenguahe na alam mo namang hindi maiintindihan ng iba. Halimabawa na lamang sa amin sa bahay dati, karamihan ng aminig kasambahay ay galing sa Mindanao subalit sinabihan sila ng aking ama na magtagalog dahil nga sa hindi kami marunong magbisaya, at kahit na sabihin na nakakaintindi ako ng kaunti ay hindi pa rin iyon sapat na dahilan upang gumamit ng ibang lenguahe na hindi naman maiintindihan ng iba. Kahit na sabihin mong hindi sila kasali sa usapan ay dapat pa rin naman nilang bigayan ng respeto ang mga tao sa paligid nila. Isipin mo na lang na paano kung ang mga tao na nasa paligid mo ay biglang gumamit ng ibang lenguahe na hindi mo alam at di mo maintindihan, halimbawa hindi ka marunong o makaintindi ng bisaya, tapos karamihan sa mga taong nasa paligid mo bigalng nagbisaya? Ano kaya ang mararamdaman mo?

Kaya nga nais ko ring matuto ng iba't ibang lenguahe upang pag-pumunta ako sa isang lugar ay maaari kong gamitin ang lenguaheng kanila ring ginagamit dahil sa aking pananaw ay ito ay halimbawa ng pagpapakita ng respeto sa kanila..

Kayo? Ano ang sa palagay nyo? Tama nga bang dapat na gumamit ng lenguahe na kung saan ay maiintindihan ka ng lahat base sa lugar?

Inasal at iba pa!

2011-06-30T17:40:00.001-07:00

Inasal at Iba pa! (Robinsons Metro East)

Noong araw nga ng kalayaan ay nagtanghalian kami sa "Inasal at Iba pa!" sa Robinsons Metro East, at kawangis din ng iba pang kainan na may kinalaman sa inasal na manok ang itsura ng kanilang lugar. Sa aking pananaw ay bahagyang masikip sa loob nito, marahil dahil sa maraming tao. Habang ikaw ay nasa loob ay mapapansin mong bahagyang mausok ang lugar, marahil siguro ay dahil na rin sa pagiihaw nila ng mga manok.

Araw ng Linggo kami pumunta roon at dahil nga sa araw ng linggo ay madaming tao, matagal din kaming naghintay sa labas upang makakuha ng mauupuan, marahil mga 10minuto kaming nakatayo sa labas at naghihintay. Nang kami ay makaupo na, ay nagbigay na kami kung anu-ano ang mga bibilhin namin, at syempre matagal nanaman kaming naghintay upang linisin nila ang lamesa na may pinagkainan pa ng mga nauna sa amin umabot pa siguro ng 10-15minuto bago natanggal ang mga napagkainan. At matapos nilang ligpitin ang mga pinagkainan ay bahagya lamang nilang pinunasan ang mesa, kaya kapansin pansin pa rin ang mga duming natira sa mesa.

Matagal kaming naghintay sa mga pagkaing napili namin, mga 45minuto at nang nilagyan na ng pinggan, kutsara at tinidor ang mesa na kinalulugaran namin, ay kapansin pansin din ang di malinis na pagkakahugas sa plato. Napansin ko na may kanin kanin pang nakadikit at mayroon pang animo'y uling na dumi sa plato. Napailing nalamang ako at nilinisan na lamang ang mga plato, kutsara at tinidor. Sayang at hindi ko na nakuhanan ng litrato ang mga iyos dahil sa gutom na din ako, nagsimba kasi kami ng alas-11 ng umaga at natapos ng alas-12 ng tanghali at 15-20 minuto bago kami nakarating sa Inasal at Iba pa! at anong oras na kami nakakain? mga 1:50pm na.

Sa pagkain naman, lasang ordinaryong inihaw na manok lamang ang manok nila (dahil na rin marahil sa gutom ko), walang kakaibang lasa na naanoon lamang sa labas na bahagi ng manok at di na umabot sa loob kaya kinakailangan na talaga ng toyo at kalamansi na sawsawan. At katulad nga ng Mang Inasal ay mayroon din silang mga bote ng suka, toyo at mantika ng manok, subalit ang napuna ko ay hindi ata iyon matika ng manok kung di para lamang mantika na may atsuete dahil sa wala gaanong lasa ng manok. Ang kare-kare naman nila ay ganoon din ordinaryo lang ang lasa, di masyadong malasa ang mani, walang kakaibang lasa. Katulad din nga ng iba ay "rice all you can" din sila, yun nga lang maghihintay ka ulit ng matagal bago ka makakuha ng kanin dahil nga sa hindi ka talaga papansinin ng mga crew doon at sasabihan ka pa ng "sandali lang po ah, at ako lang kasi magisa ang nagaasikaso.." at yun ang isang malaking pagkakamali nila, alam naman nilang madaming tao tuwing linggo, subalit ang dalawang tao na nagsisilbing waiter ay sila na din ang taga ligpit at tagalinis ng mga pinagkainan, nakakainis lamang isipin na sa pagitan ng kanilang ginagawa ay di man lamang nila magawang maghugas ng kanilang kamay. Maging ang kanilang Manager(di ko sigurado kung manager yun or siya yung may-ari) ay di man lamang din magawang maghugas ng kamay matapos magligpit ng pinagkainan. Masyado pa naman akong maselan sa kalinisan lalo na kung may kinalaman sa pagkain.

Inasal na Manok

Fruit Salad

Halo-halo

At sa panghimagas, kumuha kami ng halo-halo at fruit salad, kakaiba ang lasa ng fruit salad nila, parang di condense milk ang ginamit dahil sa maligasgas na texture nito sa dila at sa halo-halo naman di ko masasabing masarap dahil wala namang kakaiba sa lasa nito. Pero bilib ako sa tigas ng Fruit salad nila dahil sa ibinigay ito kasabay ng manok at kare-kare subalit matapos namin kumain at matigas pa rin, marahil ay dahil na din sa sangkap na ginamit dito. At hanbang kami ay kumakain ng panghimagas ay kinuha na rin namin ang bill namin dahil malamang matagal nanamang hintayan iyon.

Rating: 2/10

Bakit? Una sa lahat nasa food service sila, at dapat panatilihin nilang malinis ang lahat ng bagay; sahig, mesa, upuan, plato, kutsara at tinidor dahil sa iyon ang magigiging basehan ng karamihan ng tao sa linis ng kanilang pagkain. At dapat nagtalaga sila ng tao na taga linis lamang ng mga pinagkainan at iba pa ang taong maghahain ng pagkain dahil kung iisipin din naman ang pangit lang tingan na yung kamay nila ay humawak ng basahang pinampupunas sa mesa at yung kamay din na iyon ang magdadala ng pagkain mo ng wala man lamang nagaganap na paghuhugas ng kamay. Ikalawa dapat sana nagtalaga sila ng mas madaming tauhan tuwing sabado at linggho dahil alam naman natin na madaming tao sa mga araw na iyon di sana naghihintay ng sobrang tagal ang mga costumer nila.

Uulit pa ba ako? Hindi na. Maliban na lamang kung babaguhin na nila ang pagpapalakad nila.

Araw ng Kalayan 2011

2011-06-12T03:46:00.000-07:00

Maaga kaming nagsimba ngayon kumpara sa ibang araw ng linggo. Matapos naming magsimba ay pumunta kami sa Robinsons Metro East upang bumili ng mga bagay na kailangan sa bahay at syempre upang doon na din magtanghalian. Pagdating namin doon ay sandaling nagikot-ikot kami upang hanapin ang tindahan umano ng mga kandila upang bumili ng oil para sa oil lamp namin. At dahil nga tanghalian na ay nagikot-ikot na din kami upang maghanap ng makakainan, matapos namin mmaghanap ng makakainan ay nagpasya na kaming kumain sa "Inasal at iba pa" na nasa level 4 ng mall.

(ang review ko po para sa Inasal at iba pa ay sa susunod na blog post.. ^^)

Matapos naming kumain ay nagpunta kami sa Blade upang bumili ng trapal para sa sasakyan at pati na rin ng car freshener at si Farrell ay nagpunta na din sa katabi nitong tindahan na nagtitinda ng mangilan na sport accessories. Matapos naming bumili ay nagikot-ikot na ulit kami upang hanapin ang tindahan ng mga kandila para sa oil lamp, subalit bigo kami na makita pa ang tindahan na iyon sa loob ng mall. Dahil nga wala na ang tindahang iyon ay nagpasya kami ni Farrell na humiwalay na muna sa kanyang mga magulang upang pumunta sa Toby's upang humanap ng air pump para sa kanyang bola ng basketball. Dahil nga mas nagustuhan nya yung air pump sa unang tindahhan na nauntahan namin kaysa sa naandon sa Toby's ay nagpasya siyang bumalik doon. Sa pagpunta namin doon ay napadaan kami sa Max's at di ko napigilan sarili ko na bumili ng meregue at sumunod na rin ako kay Farrell at matapos noon ay nakatanggap kami ng text message galing sa kanyang magulang upang ipaalam sa amin na nasa grocery sila at noon nga'y pumunta na rin kami roon.

Pagkatapos naming mag-grocery ay natuwa kami sa mga taong nakasuot ng costume na robot ng Transformers.

Tatlo lang po talaga yung mga naka robot na costume at buti na lamang at dala ko si camera. Matapos namin silang kunan ng litrato ay nagpasya na din kaming umuwi at sa byahe namin pauwi ay bugla kami nalubak sa kalsadang giniba at tinagpian ulit ng MWSS sa kahapaan ng Imelda Avenue at lahat kami kasama na ang aming mga pinamili ay biglang napatalbog sa lagapak na dulot ng lubak na iyon. Dahil sa lubak na iyon ay nabasag ang mga itlog na pinamili namin, sa kabutihang palad anim na pirasong itlog lamang ang binili namin at ang tatlo noon ay nabasag. At para hindi masayang ay gumawa na lamang ako ng french toast gamit ang mga tinapay na putok.

Ilalagay ko po din ang sangkap at paraan ko kung maano ko ito niluto sa mga susunod kong blog. Dahil nga po sa mahilig talaga ako sa matatamis ay nilagyan ko pa ang ng pancake syrup ang kinakain kong french toast.

Isipin na lamang nating lahat na kung hindi natin natamo ang kalayaan noong Hunyo 12, 1898 baka hanggang sa ngayon ay mapipigilan tayong gawin ang mga bagay na nais nating gawin. Baka hindi na rin ako nakakapagblog sa ngayon dahil sa takot sa mga mananakop o kaya ay maaaring tinutugis o natugis na ako ng mga sundalo dahil sa mga negatibong bagay na nababanggit at nabanggit ko sa mga nakaraan kong blog. Mahilig pa naman akong pumuna ng mga maling bagay na madalas kong napapansin sa aking paligid. Kaya dapat tayong magpasalamat at nagkaroon tayo ng kalayaan, kalayaan sa sarili nating bansa. Pero sana makamtan ng bawat isa sa atin ang kalayaang hinahangad ng bawat puso, isip at kalooban, maging pisikal man, emosyonal o spiriitual. Dahil kahit na naging malaya tayo sa mga nanakop sa atin noon ay may mga tao naman na hanggang ngayon ay tinatanggalan pa rin ng kalayaan ng mga taong mapangapi sa kapwa.

Kayo? Anu-ano ang mga ginawa ninyo noong araw ng Kalayaan?

ika-11 ng Hunyo, Taong 2011

2011-06-11T08:34:00.000-07:00

Kanina ay pumunta kami ni Farrell sa SM Marikina upang tingnan ang nagaganap na cosplay doon at para bumili ng shorts. Dahil nga sa hindi kalakihan ang lugar ay masikip sa lugar dahil na din sa ipinipilit ng mga kwardya na magsiksikan sa iisang lugar ang mga tao ay umalis na lamang kami upang kumain. Pumuna kami sa chowking upang kumain ng Chinese-style fried chicken nila, dahil gusto din naming malaman kung ano nga ba ang lasa ng manok nila. At ano nga ba ang lasa? Sa aming pananaw parang lutong bahay na fried chicken ang kanilang manok at hindi naman din malutong. Matapos namin kumain ay pumunta na kami sa Department store upang maghanap ng maaari naming iregalo sa Daddy ni Farrell. Subalit dahil hindi kami makakita naisipan na lang naming huwag bumili. Nakakita ako ng mga bag na on-sale at binalak kong bumili at dahil nga daw sa kakabili ko lamang ng mga bag nito mga nakaraang linggo ay sinabihan ako na huwag na bumili. Pero syempre nakabili din kami ng mangilan na bagay; hair band, 60ml ph care feminine wash (pink), 180ml L'oreal Paris Nutri Gloss Hair Conditioner, 100ml L'oreal Paris Men Expert Anti Sebum Cleansing Foam at scotch tape na pinabibili ng mommy ni Farrell.

Matapos naming bayaran ang pinamili namin ay napagpasyahan na namin na kumain sa KFC ng chicken. Bumili kami ng box of six na chichen na may kasamang 3pcs rice, 3 fixins, 3 drinks (P399) subalit dahil ayaw kumain ni Farrell ng kanin, pinapalitan na lamang namin ng bread yung dalawang rice. Matapos namin kumain ay bundat na kami at inaantok pa kaya nagpasya kaming magikot-ikot pa ng kaunti at matapos nito ay nagpasya kaming bumalik sa Village upang magmasid sa mga computer shop na nasa Village namin. At dahil nga sa pagod na kami ay nagpasya na rin kaming umuwi matapos naming magcomputer sa isang computer shop. Hindi na rin kami nakapag-computer sa ikalawang computer shop na napuntahan namin dahil sa amoy sigarilyo ang loob, at dahil nga sa may hika ako kailangan ko iyong iwasan. Binalak pa namin na pumunta pa sa ilang computer shop hanggang sa nagdesisyon na lamang kaming umuwi.

Nakakapagod na araw ito subalit masaya din naman dahil nakalabas ulit kami ng bahay matapos ang ilang araw. ^^

My Tamagoyaki Recipe

2011-06-11T08:11:00.000-07:00

Ingredients:

3 large eggs

4 tbsp Sugar (gusto ko ng matamis na tamagoyaki ^^)

1 tbsp Mirin (rice wine)

1/4 tbsp Soy sauce (mas ok kung light soy sauce)

Salt to taste

Cooking Oil

Materials Needed:

Non-stick Square Pan (hindi po talaga square yung shape nung pan namin, rectangular)

Bamboo Mat (pero ok lang din kung wala)

Paper Towel

Food Turner

Mixing Bowl

Wisk (pwede na ding tinidor)

Brush (cooking brush para po sa pagpahid ng mantika sa kawali)

Knife (yung matalas na kutsilyo po sana ang gamitin)

Una ilagay lahat ng mga sangkap sa mixing bowl (maliban lang po sa cooking oil) at haluin ng maayos gamit ang wisk o tinidor hanggang maging pantay na ang kulay nila. Matapos nito ay painitan na ang non stick square pan sa medium heat at sa pamamagitan ng cooking brush ay bahagyang lagyan ng mantika ang square pan. Syempre bago ko lutuin lahat tinitiyak ko na ayos sa akin ang lasa ng lulutuin ko (kaya para po hindi kayo magsisi sa mga ibinigay kong sukat ng asukal, mirin, soy sauce ay paunti-unti nyo lang pong ilagay), ang ginagawa ko ay nagluluto muna ako ng kaunting mixture sa kawali (mga 1/4 - 1/2 tbsn) at tsaka ko dadagdagan kung kulang ang lasa bago ko lutuin lahat.

Kung ayos na sa panlasa ninyo ang egg mixture ay maaari na nating lutuin ang tamagoyaki. Huwag ninyong asahan na magigiging perpekto na agad ang tamagoyaking inyong lulutuin, lalo na kung hindi kayo sanay magluto, pero katagalan din naman ay makukuha na din ninyo kung paano ang tamang pagluto nito. Bahagyang lagyan nyo ang 1/4 ng egg mixture nyo sa kawali at sa pamamagitan ng cooking turner o kaya ng tinidor ay dahandahan at paunti-unting hahaluin ang egg mixture sa kawali upang maluto at di masunog ang linuluto pero siguraduhing hindi magugulo ang hugis ng itlog na niluluto. At pag luto na ang egg mixture ay dahan-dahang itupi-tupi o igulong gulong ang egg mixture sa 5-6 na beses depende sa gusto ninyo at dalhin papunta sa kabilang dulo. Lagyan ulit ng mantika ang kawali gamit ang cooking brush at ilagay ulit ang 1/4 egg mixture sa bakanteng lugar sa kawali at bahagyang angatin ang lutong egg mixture upang malagyan din ang ilalim nito ng egg mixture. Haluin ulit ang nilulutong egg mixture (syempre di na po kasali dito ang nasa ilalim nang lutong tamagoyaki). Itupi-tupi o igulong-gulong ulit ito mula sa lutong tamagoyaki papunta sa kabilang dulo at matapos nito ay ibalik na ulit sa kabilang dulo. Gawin ulit ang prosesong ito hanggang sa maubos na ang egg mixture.

At habang mainit pa ang tamagoyaki ay ilagay sa paper towel (dahil ayaw kong maging mamantika ang aking tamagoyaki) at ilagay sa bamboo mat at tsaka hulmahin ng dahan dahan ang tamagoyaki. Kung wala naman pong bamboo mat ay maaari na lang ding gamitin ang paper towel sa paghulma ng tamagoyaki. Hintayin na bahagyang lumamig bago tanggalin ang paper towel at bamboo mat sa tamagoyaki. Matapos nito ay maari na itong hiwain depende sa lapad na gusto ninyo at ilagay sa plato.

Para sa heart shape na tamagoyaki, hiwain ang hiwang tamagoyaki ng pahalang at ibaliktad ang isang bahagi at idikit ulit sa kabiyak niyang parte. ^^

Sinangag, Sausage at Tamagoyaki

2011-06-09T09:20:00.000-07:00

Kaninang tanghali ay di ko alam kung bakit ko naisipang gumawa ng tamagoyaki. Kasabay ng pagluto ko nito ay nagsangag din ako ng bahaw na kanin at nagluto ng sausage na nasa lata. Pasado alas-2 na ng hapon ay hindi pa ako nagtatanghalian, marahil ay dahil na din sa alas-11 na ako kumain ng almusal. Naisipan kong isangag na ang natira naming kanin noong nakaraang gabi, madalas bago ko isangag ang bahaw na kanin ay pinapainitan ko muna, ginagawa ko iyon upang mas maamoy ko kung may amoy na yung kanin. Mas madali ko kasing naaamoy kung sira na yung kanin o hindi pa sa ganoong paraan. At dahil hindi pa naman sira ay pinagpatuloy ko na ang aking pagluluto.

Linagyan ko na muna ng mantika ang kawaling aking gagamitin sa pagsangag ng kanin at matapos nito ay kinuha ko ang garlic press at nagpisa na ako ng bawang. Mahilig ako sa bawang hindi ko at hindi ko alam kung bakit, basta isang araw mahilig na lang ako sa bawang. Matapos maging kulay kayumanggi na ang bawang inihalo ko na din ang kanin at konting asin. Habang hinihintay kong uminit ang niluluto ko ay nagsimula na akong maghalo ng mga sangkap para sa tamagoyaki (ilalagay ko sa susunod na blog ko ang mga kasangkapang ginamit ko sa kaing tamagoyaki). Nang maluto na ang sinangag isinalang ko na ang kawali para sa tamagoyaki at sinumulan ko na ring lutuin. Pagkatapos kong lutuin ang tamagoyaki ay ipinatong ko na sa paper towel at ibinalot ko iyon sa tamagoyaki at hinulma ko na habang mainit pa. Isinunod ko na din ang pagluto ko sa sausage at dahil isa kaong tamad na bata, ang gunting na ginamit ko sa pagbukas ng lata ay siyang ginamit ko din upang gupitin ang sibuyas. Tama po ang basa ninyo, ginupit ko ang sibuyas sa malliliit na piraso at siya kong isinama sa linuluto ko, linagyan ko din syempre ng bawang. Matapos noon ay kumain na ako ng sinangag at sausage, hinintay ko na lamang na bahagyang lumamig ang tamagoyaki na niluto ko. Nang napansin kong mejo malamig na, marahan kong hiniwa at ilinagay sa plato. Matapos kumain ay hinugasan ko na ang mga pinagkainan at pinaglutuan ko.

Hindi ko masasabing mahilig akong magluto, pero natuto akong magluto dahil sa abnormal na panlasa ko at dahil na rin sa mahilig akong kumain. ^^

Bagong Buhay, Maging Posetibo

2011-06-09T02:57:00.000-07:00

Alam kong ilang buwan na din akong hindi nakakapagsulat dito, marahil dahil sa wala akong maisip na posetibong maari kong ibahagi sa iyo. Sa ngayon naisipan kong gawing isang talaarawan na lamang ito tungkol sa mga bagay na naganap sa akin sa araw na iyon. Marahil sa pamamagitan noon ay mas makakapagsulat ako ng mas madalas.

Marahil ay hindi ko na maiiwasan ang mga posetibong bagay na maaari kong maisulat subalit sa aking pananaw, kailangan ko na ring maging posetibo o di kaya ay mabawasan ang pagigiging negatibo ko.

Kaya sana po ang maunawaan nyo ang pahayag kong ito, alam kong mahirap umisip ng posetibo lalo na kung ang madalas nating napupuna sa ating paligid ay negatibo.

Mahal na Araw

2011-04-15T00:14:00.000-07:00

Ilang araw na lang at idadaos nanaman ulit nating mga kristyanong Pilipino ang mahal na araw. Sa nangyon ay wala pa kaming plano kung ano ang gagawin namin sa mahal na araw. Sariwa pa sa aking mumunting kaisipan ang mga bagay na madalas na isinasagawa ng aking pamilya tuwing sasapit ang mahal na araw. Tubong Laguna ang aking ina kaya madalas na naandoon kami tuwing sasapit ang mahal na araw.

Madaming kaganapan tuwing mahal na araw sa Laguna, isa na diyan ang sinakulo na kung saan ay karaniwang nagtatanghal ang mga kabatan upang ipaalala kung ano ang nangyari noon kay Hesus at kung paano niya tayo nailigtas. Madami ding mga kalalakihan ang nagpipilitensya, na kung saan ay hinahampas nila ang kanilang duguang likod ng latigong tali o di kaya ay kadena. Takot ako sa mga taong nagpipilitensya sa di maipaliwanag na dahilan, basta sa simula't sapul natatakot ako sa kanila, meron ding bahagi sa aking alaala na nagsasabi na kaya ako natatakot sa kanila ay dahil madalas nilang sabihin sa akin na ang mga hampas (mga taong nagpipilitensya/pepenitensya) ay kumukuha umano ng mga bata. Kaya madalas na pag may dumarating na hampas sa tapat ng bahay ng aking lola ay nagtatago na ako kaagad dahil nga sa takot. Hindi ko masasabi na sa ngayon ay hindi na ako natatakot sa mga iyon, marahil ay may kaunti pa ring takot na natitira. Mayroon ding mga pabasa sa mga bahay bahay at syempre hindi mawawala ang prosisyon ng mga imahe ng mga santo na parang isinasadula ang pangyayari kay Kristo.

Madami ding pamahiin noon sa amin tuwing sasapit ang mahal na araw; isa dito ang bawal maglaro sa loob man o labas ng bahay dahil masama daw maglaro (at hanggang sa ngayon ay hindi ko pa rin alam ang kadahilanan kung bakit masamang maglaro tuwing sasapit ang mahal na araw). Bawal din daw magkasugat sa panahong ito dahil matatagalan daw ang paghilom ng sugat o di kaya ay hindi na maghihilom ang sugat, iyan ang isa sa pamahiing hindi ko mawarian dahil ako man noon ay nakaladkad ng bisikleta noong mahal na araw pero gumaling din naman ang akin sugat at hindi naman matagal. Mayroon pang isa bawal daw maligo pagsapit ng alas-3 ng hapon tuwing biyernes, dahil patay na daw si Hesus.

Para sa akin sa panahon ng mahal na araw, kailangan nating magmuni-muni upang makilala natin di lamang ang ating sarili at pamilya ganun na din ang ating Diyos.

Araw ng mga Puso

2011-02-14T20:29:00.000-08:00

Araw ng mga puso nanaman, mamamasid nanaman sa bangketa ang mga nagtitinda ng mga bulaklak, gayun din naman ang kapansin-pansin na pagtaas ng presyo ng mga bulaklak. Kanina lamang sa Shangri-La Plaza Mall, makikitang dinudumog ang isang tindahan ng mga bulaklak, na tila ba'y pila sa lotto-han noong hindi pa napapanalunan yung 6/55 mega lotto. Itong araw na ito ko lamang napapansin na kahit saang lugar man ako lumingon ay mayroon akong makikitang lalake na may dala-dalang mga bulaklak.

Ano nga ba ang mayroon ang mga bulaklak at ito ang karaniwang ibinibigay ng mga lalake sa mga babae tuwing sasapit ang araw ng mga puso? Kung iisipin nga naman napakagandang pagmasdan ang mga makukulay at magagandang bulaklak, may bango man o wala. Nakakapanghinayang nga lamang makita na unti-unting nalalanta ang mga bulaklak.

Rosas ang isa sa pinakang mabentang bulaklak ngayon, pero di ko maisip kung bakit marami ang nagkakaggusto sa bulaklak na ito. Madami na ngang tinik, mabilis pang malanta at higit sa lahat wala namang amoy, nagkakaroon lamang ng amoy kapaglanta na at ang masaklap dito amoy bulaklak ng patay. Marahil ay sumasalamin lamang ang rosas sa mga babae and pagkakaroon ng iba't ibang kulay na maaaring maging matingkad o mapusyaw at ang pagkakaroon ng iba't ibang laki na maaaring ihalintulad sa ugali, katangian at aspeto ng mga kababaihan. Magandang pagmasdan ang mga rosa subalit matinik na maaaring ihalintulad sa sungit at hirap na dinadanas ng mga kalalakihan sa tuwing mahahalina sila sa kagandahan ng mga kababaihan.

Masaya nga naman ang mga araw ng mga puso para sa mag-irog, subalit paano na ang mga taong walang kapareha? Sa aking pananaw ginagamit ng ibang mga kalalakihang walang kapareha ang araw na ito upang mas lalo pa nilang masuyo ang babaeng kanilang nais makapareha. At sa mga babae? Marami akong babaeng kaibigan na walang karelasyon, subalit masaya din naman sila sa tuwing sasapit ang araw ng mga puso madalas nga ay mas sabik pa sila kaysa sa mga magkasintahan, sapagkat oras nanaman iyon upang sila ay magkita-kita at magkasamasama.

Sana araw na lamang ng mga puso araw-araw, para naman maipadama natin sa bawat isa ang walang humpay at wagas na pagibig at importansya sa bawat isa.

Sakit at Sakuna, Walang Katapusan na Hirap at Pasakit

2011-01-27T06:02:00.001-08:00

Madami na ngang trahedya, sakuna at aksidenteng nagaganap ngayon hindi lamang sa Pilipinas kung di ganoon na din sa ibang bansa. Patayan dito, patayan doon, hold-up dito, hold-up doon, nakawan dito, nakaawan doon, sabugan dito, sabugan doon, aksidente dito, aksidente doon, aba at siyempre hindi rin naman magpapahuli sa eksena ang pagkakasakit ngayon ng mga tao.

Kanina lamang ay pumunta kami sa isang klinikang malapit sa aming bahay upang magpatingin si Farrell sa doktor dahil nga sa kanyang ubo at sipon na nagpapahirap sa kanya. Hinintay namin ang doktor na dumating at ang sabi ng doktor ay masama daw ang kanyang pakiramdam kaya siya nahuli ng dating. Ngayon ultimo mga doktor ay nagkakasakit na din at ayon nga sa doktor na iyon ay usong uso na daw talaga ngayon ang allergy kaya madami ang may ubo, kahit nga daw ang mga taong hindi nagkaroon nito ay nagkakaroon na din ngayon.

Nakakalungkot lang talagang isipin na dahil sa kagagawan nang mga gahaman sa kapangyarihan at salapi't yaman nadadamay ang mga inosenteng indibidual. Walang habas na pagsira sa kalikasan ang sanhi kaya maraming sakit ang lumalaganap at nagsisimula. Ako man aminado ako na mayroon din akong ambag sa pagkasira ng kalikasan; paggamit ng supot na plastik, ang hindi paggamit ulit nang mga bagay (pag-rerecycle) at kung anu-ano pa.

Sa aking pananaw, ang mga trahedya, sakit at sakuna ay gagawan din naman nating mga tao. Kung matitigil na sana ang walang awang pangaabuso sa ating kalikasan, baka sakaling mabago pa ang lahat. Hihintayin pa ba nating maging huli ang lahat para alagaan ang kalikasan? Sana ngayon pa lamang ay mabago na ang lahat.

Sabugan naman?

2011-01-25T18:55:00.000-08:00

Hindi pa nga tapos ang paglilitis at pagsusuri sa masasaklap na trahedya dahil sa brutal na pagpaslang sa mga car dealers, na di umano'y kagagawan ng isang sindikato ay mayroon nanamang panibagong trahedya. Bagsabog naman ng isang pampublikong bus sa Buendia ang sumalambulat sa atin. Ano nga ba ang nasa likod nang mabilis na pagtaas ng krimen dito sa ating bansa? Hindi ba kayang gawan ng paraan ang mga ganitong klase ng krimen? Bakit sa tuwing may sumasabog eh tsaka lamang naghihigpit ang mga sekuridad sa ating paligid? Ganito nga ba talaga ang mga pinoy?

Kahapon ay nagpunta ako sa doktor kaya alas-4 ko na nabalitaan ang pagsabog ng isang bus sa Buendia. Hindi ko lubos maisip kung bakit kailangang gawin ito ng ibang tao, kung bakit kailangan nilang pumatay at manakit ng mga inosenteng mamamayan. Naging matunog tuloy ngayon ang trahedyang ito, ayon sa balita na napanood ko kaninang umaga ay nabawasan bigla ang mga taong sumasakay sa pampublikong bus at mas pinipili nang mga tao na sumakay na lamang sa MRT kaysa magbus. Bigla na lang din naghigpit ang sekuridad sa mga paliparan, daungan ng barko, terminal ng bus at maging sa MRT/LRT. Kinukuha ding anggulo ng iba na ginawa ang pagpapasabog ng bus upang malihis ng atensyon ang kinauukulan sa krimeng naganap sa mga car dealers. Hindi rin mawawala ang suspetsya nilang terorismo ang naganap na pagsabog at pinili pa nilang magpasabog na kaarawan ng ina ng kasalukuyang pangulo na si Noynoy Aquino.

Kung iisipin sa bagong administrasyong ito parang bigla na lamang tumaas ang krimeng nagaganap sa ating bansa. May mga tao bang gustong sumira ng administrasyong Aquino? O baka hindi sapat ang pagpapatupad ng mga batas ngayon dahil nga sa hindi maganda o epektibo ang pamamalakad ngayon kaya mas tumataas ang krimen? Kung ano man ang dahilan ay hindi ko alam, dahil nga kahit ako ay naguguluhan sa mga pangyayari. Sana naman matigil na ang mga krimen na nagaganap ngayon bago pa mahuli ang lahat. Nakakatakot na nga ring lumabas ng bahay ngayon dahil sa mga krimen pero kung iisipin mo nakakatakot din sa bahay dahil talamak din ang pagnanakaw at hindi lamang iyon karamihan ng mga biktima ay pinapaslang pa.

Patayan, Sakuna, Katapusan Na Ba?

2011-01-19T03:37:00.000-08:00

Madalas na balita ngayon sa telebisyon ay tungkol sa mga kakilakilabot at kalunos-lunos na patayan, aksidente at ganun din ang mga trahedyang nagaganap hindi lamang dito sa ating bansa ganun din sa ibang bansa.

Isa sa matunog na balita dito sa bansa ay ang masaklap at brutal na pagpatay sa mga nagbebenta ng mga sasakyan (car dealers), binaril na nga sabay sunog pa sa mga labi nila. Mayroon din namang balita na isang matandang nasagasaan ng isang pampasaherong jeep at matapos sabihin sa mga tao na dadalhin sa ospital ay siya namang itinapon ang matanda sa kung saang lupalop at inabandona ang jeep na ginamit sa pagkakasagasa sa umanong matanda. Marami ding balita tungkol sa mga bagong silang na mga sanggol na kung saan ay basta na lamang inabandona ng kani-kanilang mga magulang sa lansangan. Hindi ko tuloy lubos maisip kung bakit ganoon na lamang ang mga tao ngayon. Ganoon na nga ba kasama ang mga tao sa henerasyon ngayon? O sadyang noral lamang sa kanila na gumawa ng ganoong bagay?

Aksidente, madaming aksidente din ang nagaganap ngayon, malawakang pagbaha di lamang sa Mindanao, ganoon din sa ibang bansa tulad na lamang ng Jeddah Saudi Arabia. Ano na nga ba ang nagaganap ngayon? Marami akong naririnig na ipinapadanas din daw ng Diyos sa ibang bansa ang trahedyang naganap sa Pilipinas noong panahong nasalanta ng bagyong Ondoy (mahigit isang taon na din ang nakaraan). Ang iba naman sinasabi na parusa daw iyon ng Panginoon dahil nga daw sa sama na ng ugali ng mga tao. Bakit puro na lang ang Diyos ang may kagagawan? Masama nga ba ang Diyos dahil ginagawa niya ang mga bagay na iyon? Sa aking pananaw naman tao rin ang may kagagawan kaya nagkakaganito ang ating kalikasan. Kung hindi sana inaaabuso ng mga tao ang kalikasan eh hindi sana ganto ang nangyayari. Walang tigil na pagputol ng mga puno na hindi man lamang nagtatanim ng bagong kapalit, walang humpay na pagmimina makakuha lamang ng mga dyamante at kung anu-anong mineral, polusyon, pagsusunog/pagsisiga ng kung anu-ano, pagtatapon ng basura kung saan saan, at iba pang pangaabuso ng mga tao sa ating kalikasan at ano ang balik sa atin? Mga sakuna at trahedyang ganti ng kalikasan. Sa totoo lang hindi naman talaga ganti ang mga pangyayaring iyon, kagagawan lamang din iyon ng mga tao, kaya nga nakakalungkot.

Naniniwala ako sa domino effect, na kung ano ang gagawin at desisyon mo ay makakaapekto din sa mga taong nasa paligid mo at sa mga taong nakapaligid sa mga taong naapektuhan mo at ganun din sa mga taong naapektuhan ng mga taong naapektuhan ng naapektuhan mong tao at hanggang sa maapektuhan na lamang ang halos di mabilang na tao. Kaya kung katapusan na nga ay hindi ko din masisisi ang Diyos dahil tayo ring mga tao ang kasalanan kung bakit hahantong ang lahat sa isang masaklap na katapusan.

Aksidente..

2011-01-17T18:58:00.000-08:00

Noong nakaraang lunes na pumunta ako sa Lung Center of the Philippines ay naranasan ko nanaman ang matinding trapik at hirap sumakay ng sasakyan, subalit ang pangyayaring ito ay mas matindi pa kaysa noong ako ay nasa kolehiyo. Halos parehas lamang ng ruta ang aking tinahak, subalit mas mahirap sumakay kaya napilitan na lamang akong magtaxi dahil baka mahuli ako sa tinakdang oras. Mabuti na lamang at mabait ang nagmamaneho ng taxi na aking nasakyan dahil iniwas niya ako sa trapiko at syempre nagkwentuhan kami ni manong (alam kong mahirap maging isang driver ng taxi dahil sa maghapon kang walangg kausap, kaya sa tuwing sumasakay ako magisa ay kinakausap ako ang mga driver). Nakarating ako ng maaga sa LCP at natuwa ako dahil ligtas kaming nakarating doon.

Nang pauwi, isang matinding trapiko ang sumambulat sa akin, ilang kilometro na lamang ako bago bumaba sa jeep na aking sinasakyan upang makarating sa aking bababaan subalit higit kumulang sa 30minuto pa bago ako makababa. Nang makababa ako, isang malaking trak ang nakahalambala sa daan na siyang sanhi ng matinding trapiko. Ayon sa unang taong napagtanungan, galing daw ang malaking trak na iyon sa loob ng Marko at nawalan siya ng preno kaya dumausdos hanggang sa makatawid sa center island na siyang humarang sa buong kalsada sa kabilang lane. Sabi namang ng mga gwardya ng bangko sa harap ng Village ay nakatulog daw umano ang driver at bigla na lamang bumangga sa poste, na baka daw bigla na lamang naalimpungatan at umilag sa isang sasakyan kaya napaliko siya nang matindi kaya nabangga ang poste ng ilaw at napatawid sa center island. Kung ano man ang totoong nangyari ay hindi ko na rin alam, nakakatakot din dahil ang trak na iyon ay malapit pa naman sa hintayan ng mga sasakyan, paano kung may naaksidente? Nakakalungkot lamang, dahil sa pangyayaring iyon marami ang naabala at naapektuhan.

PFT sa LCP

2011-01-17T17:51:00.000-08:00

Dahil sa isa akong sakiting bata, madalas ang mga pangyayari ay naganap isang araw o higit pa bago ko mailahad dito. Ang masaklap pa dito, mahirap magisip ng bagay na aking isasalaysay sa inyo kung madalas na narito lamang ako sa bahay. Subalit dahil nakalabas ako kahapon, mayroon nanaman akong maisusumite dito.

Kahapon naganap ang kauna-unahan kong PFT o Pulmunary Function Test sa Lung Center of the Philippines sa Quezon City. Sumailalim ako sa pagsusuring ito dahil sa utos ng doctor upang malaman daw niya kung may problema ba ang aking baga (lungs). At dahil nga ito ang kauna-unahang kong PFT ay naghanap ako kung saan mayroong ganitong klaseng eksaminasyo at kung saan din ang pinakang mura na aking nahanap, kaya napadpad ako sa Lung Center of the Philippines dahil sila ang may pinakang mababang presyo na may halagang P1,600.oo. Napagalaman ko din na marami ring klase ng PFT at ang isinagawa sa akin ay ang PFT w/ bronchodilator.

(Hindi ko na sa inyo ilalahad lahat ng pangyayari simula nang umalis ako sa aming tahanan, sisimulan ko na lamang sa pagdating ko sa LCP. Ilalagay ko na lamang sa iba pong talaan ang pangyayari bago ako makarating sa LCP at nang makaalis ako dahil may kahabaan din iyon.)

10 minuto bago mag alas-9 ako nakarating sa LCP, tamang tama lamang para sa aking napiling oras na alas-9 ng umaga, may oras pa ako para hanapin ang silid na kung saan gagawin ang PFT, at sa kabutihang palad hindi ako naligaw at natagpuaan ko rin kaagad. Pagpasok ko sa silid ay sinabi ko ang sadya ko ay pinapunta ako sa isa pang silid sa loob. Naghintay ako at dumating ang isang babae na magsasagawa ng PFT sa akin, may pina-punan sa aking papel matapos nito ay kinuha na ang aking taas at timbang. Pinaupo ako malapit sa isang makina na ginagamit para sa PFT. Mayroong kinuhang isang plastik na parang tubo na kung saan iyon ay ikakabit sa makina at ang bagay na aking isusubo.

ito ang plastic na bagay na aking tinutukoy

Nang magsisimula na sinabihan ako ng babae na isubo ang plastik at sinabihan akong takpan ang akin ilong at huminga nang normal matapos nito ay sinabi niya na huminga ng malalim, matapos kong huminga ng malalim ay sinabihan akong ihinga ko palabas lahat ng hangin. Matapos noon ay inulit ulit niya dahil mali daw ang pagbuga ko ng hangin, dapat daw biglang buga lahat ng hangin. Hindi rin biro ang prosesong iyon dahil tatlong beses mong uulitin. Matapos ng tatlong iyon ay may ipapagawa pa ulit na paghinga, yung hinihingal na paghinga naman at syempre tatlong beses din iyon. Matapos noon ay binigyan ako ng bronchodilator at pinagpahinga ng 15 minuto hanggang sa umepekto na daw ang gamot at binigay na rin sa akin ang resibong aking babayaran. At matapos ang 15minuto ay inulit muli namin ang ginawa kong paghinga upang makita daw kung may pagkakaiba bago at matapos akong bigyan ng bronchodilator.

Hindi rin biro ang eksaminasyong iyon dahil habang isinasagawa ko iyon ay para bang namumuti na ang aking paningin at batid na rin ang aking kaputlaan dahil sa kulay ng aking kamay. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin nakukuha ang aking resulta dahil 3 araw daw na isinasagawa iyon kaya binigyan lamang ako ng kopya (print-out) na maaari kong ipakita sa doktor, dahil sa martes at huwebes lamang naroroon sa NKTI ang doktor nagpasya akong pumunta sa kanya sa huwebes para na din makuha ko na ang resulta ng eksaminasyon ko.

Sa aking mga mambabasa..

2011-01-13T23:17:00.000-08:00

Sa mga nagbabasa po nitong aking mga pahayag, kung mayroong mga bagay o salita akong nasasambit at naipapahiayag dito na maaaring makasakit sa inyo ay humihingi ako ng pasensya at paumanhin. Ang mga bagay na isinusulat ko dito ay galing lamang sa murang kaisipan ko, bagay/kwento/pangyayari na nais ko lamang ipabatid dahil sa malayang pamamahayag. Hindi ko planong siraan o saktan man ang mga taong nababangggit ko sa mga tauhang isinusulat ko dito.

Kung mayroon mang mali sa aking pahayag ay ipagpaumanhin nyo na lamang dahil ang mga nasasaad dito ay pawang galing lamang sa aking blangko at murang kaisipan.

Sa kabilang banda nais ko rin sanang magpasalamat sa mga taong patuloy na nagbabasa sa aking Blog. Asahan ninyong iipagpapatuloy ko pa ang aking pagsusulat upang maipahayag sa inyo ang laman ng aking isipan, mga paksang nabuo dahil sa mga napupuna ko sa aking kapaligiran..

Traffic Light, Ilaw sa Karera

2011-01-13T22:07:00.000-08:00

Kahapon, nang pauwi na kami ay may isa akong bagay na napansin sa may Junction-Cainta, marahil kahapon ko lamang naisip ang ganoong bagay kahit na madalas kong napapansin iyon. Att ano ang bagay na aking napuna? Iyon ay ang Traffic Lights na madalas nating makita sa malalaking kalsada o di kaya sa mga lugar na mayroong intersection upang magkaroon ng maayos na daloy. At ano naman ang kakaibang napuna ko? Ang galaw ng mga sasakayan sa tuwing magiiba ng kulay ang ilaw.

Pula, dilaw at berde ang tatlong kulay na madalas nating makita sa traffic lights. At marahil ngayon ay alam na din natin kung ano nga ba ang kahulugan ng mga kulay na iyon. Pula na kahulugan ay ang paghinto/pagtigil, dilaw upang maghanda/maghintay/magdahan-dahan at berde upang tumakbo/umandar. (Paki-tama na lamang po kung mali man ang aking pagkakaintindi)

Napuna ko lamang na parang nasa isang malaking karera ang mga sasakya sa tuwing magiiba ang kulay ng ilaw sa traffic light, kapag sumpit na ang kulay dilaw ay mapapansin mo na ang mga sasakyan ay dinadag-dagan pa ang bilis ng pagtakbo nila (na sa aking pagkakaalam ay dapat tumigin na ang mga sasakyan) na animo'y sila na ang nasa huli sa karerang kanilang kinabibilangan. Sa kabilang banada naman ay kapag naghihintay na sila upang magkulay berde na ang ilaw ay mapapansin mo na paunti-unti at dahan-dahan silang umuusad na para bang naghahanda na sila sa simula ng karera.

Nakakatawa lamang isipin na bakit kailangang magmadali palagi ng mga tao, na kung sila ay mahuhuli na ay bakit hindi na lamang agahan ang alis. Kaya siguro sa ngayon ay marami tayong nakikita't nababalitaang aksidente ay dahil na rin marahil sa pagmamadali ng mga tao. Minsan nga sa tuwing may napupuna akong sasakyan na matulin magpatakbo at hindi mapirmi sa kanyang pwesto ay naiisip ko na lamang na siguro ang taong nagmamaneho nang sasakyan ay nagmamadaling mauna sa kanyang hukay.

Hindi nga maiiwasan ang mga aksidente sa kalsada, subalit sa aking palagay ay mababawasan ito sa disiplina sa sarili, ganun na din ang pagsunod sa batas trapiko. Kung ayaw na nating madagdagan ang mga namamatay at nasasaktan sa mga aksidente sa kalsada dahil sa trapiko ay sana maging maingat tayo sa ating pagmamaneho. Lalong lalo na sa mga nagmamaneho ng pampublikong sasakyan na kargo nila ang buhay ng kani-kanilang mga pasahero.

Pinagkunan ng larawan:

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/0/0e/Traffic_light.gif

Oras Kaibigan

2011-01-11T15:41:00.000-08:00

Masayang makasama at malaman mo na ang mga taong tinuturing mong kaibigan ay pinapahalagahan ka at ang inyong pagkakaibigan. Masarap din ang pakiramdam na sakabila ng lahat ay mayroon kang matatawag na kaibigan o di kaya ay may malalapitan ka.

Nitong nakaraang Linggo lamang ay nagpasya kami ng aking mga kaibigan na magkita-kita ulit dahil nga kumulang isang taon na kaming hindi nagkikita-kita. Nasa ikaapan na taon na ako sa kolehiyo nang makilala ko sila, isang semester ko lamang silang nakasama subalit hanggang nagyon ay magkakaibigan pa rin kami at alam kong hindi kami magiiwanan. Maliit nga lamang ang aming grupo pero batid sa aming pagasama ang kasiyahan at damayan.

Nagpasya kaming pumunta at magkita-kita sa SM North Edsa upang idaos namin ang naudlot naming Christmas Date. Nagpasya din kaming magkita ng alas-11 ng umaga sa nasabing mall at usapang ang mahuhuli ay siya ang manlilibre. Mag-aalas-12 na rin kami nagkita-kita dahil sa nahuli ang paring magmimisa sa pinuntahang simbahan ng isa naming kaibigan. Matapos namin kumain ay nagikot-ikot kami at tumingin-tingin ng kung anu-anong bagay at nagkuhaan pa kami ng litrato. Kumain din kami ng sorbetes at tsokolate.

Masarap at walang humpay na tawanan at kwentuhan ang maririnig ng iba mula sa amin. Bakas din sa aming mga mukha ang kasiyahan at pananabik sa isa't isa. Takipsilim na rin nang kami'y maghiwa-hiwalay dahil pinatila pa namin ang ulang sumabay sa aming kasiyahan. Nagpasya kaming magkita-kita muli sa darating na Marso upang ipagdiwang ang kaarawan ng isa sa amin.

Masarap magkaroon ng mga tunay na kaibigan, mapasama ka man sa mumunting grupo ng pagkakaibigan o sa malaki man o hindi kaya'y katamtaman, basta't alam mo na sa oras ng kahirapan ay di ka nila iiwanan, sa kasiyaha'y lagi kang kasama, at sa lunkot at problema ay lagi ka nilang dinadamayan. Hindi hadlang ang mga oras at panahon na hindi mo sila nakapiling upang magkalimutan na at iwanan ka nila. Masaya at nagpapasalamat akong nakilala ko ang mga kaibagan kong sila Mary Grace, Charlotte at Bernadette, mga taong matatawag kong mga tunay na kaibigan na sa kabila ng tagal ng panahon na hindi kami nagkikita ay andiyan parin.

Ang Aking Resolusyon sa Bagong Taon

2011-01-06T17:34:00.000-08:00

At dahil tinalakay ko ang bagay na tungkol sa resolusyon sa nauna kong pahayag ay nais ko naman sa inyo ibahagi ang aking resolusyon, at sa pagtatapos ng taong ito ay aking aalamin kung naisagawa ko nga ba ang mga bagay na aking ilalahad dito.

Ang aking mga resolusyon para sa taong 2o11:

1. ) Magigiging kuripot na ako, subalit hindi ko isasangalang-alang ang kalidad ng isang bagay.

Sa mga nakakakilala sa akin, alam ko na kuripot/matipid na ako subalit sa taong ito gusto kong maging matipid sa mga bagay na aking bibilhin sa taong ito (at sana sa mga susunod pang taon). Madalas kasi akong mabulag sa mga murang presyo at diskwento at hindi ko na napapansin ang kalidad ng isang bagay. Kaya ngayon sa palagay ko eh mas makakatipid ako kung ang bibilhin ko ay ang mga bagay na karapat-dapat kahit na mas mataas ang presyo kaysa sa iba, bakit? dahil madalas napapamahal pa ako sa kakatipid ko sapagkat hindi ko rin nagagamit at nauuwi lamang sa pagbili ulit ng bagay na dapat kong bilhin.

2.) Sisikaping kong alagaan ang aking;

a.) Buhok

Sa pag-aakala kong sapat na ang pag-gamit ng hair conditioner araw-araw subalit hindi pa pala sapat iyon, nitong nakaraang araw lamang ay napansin ko na mas marami na ang nalalagas kong buhok kumpara sa dati at nang aking suriin ang akin buhok napansin ko na may mga split ends sa dulo at naging marupok na din. Alam kong kasalanan ko kung bakit naging ganito ang aking buhok, nabulag ako sa diskwento noon at ibang hair conditioner ang aking binili, kaya nga sisikapin kong isagawa ang una kong resolusyon.

b.) Kuko

Sisikapin kong tigilan na ang gawain kong pag-kutkot ng akin kuko o mas kilala bilang nail biting.

k.) Balat

Pipilitin kong ugaliing maglagay ng body lotion/body oil araw-araw. Madalas kasing hindi ako naglalagay ng body lotion/body oil kahit na kakatapos ko lamang mag- exfoliate at ang resulta? tuyong balat.

Sisiguraduhin kong malinis ang aking mukha bago ako matulog, gagamit na ako palagi ng make-up remover sa tuwing magtatanggal ng make-up upang makasigurado ako na walang matitirang make-upsa aking mukha. Maghihilamos na ako ng dalawang beses sa loob ng isang araw at matapos nito ay sisiguraduhin kong maglagay ng toner. Madalas kong nakakalimutang maglagay ng facial moisturizer lalo na sa gabi, at dahil kailangan kong alagaan ang aking balat ay pipilitin kong maglagay kahit na inaantok na ako.

d.) Kalusugan

Dahil sa kakuriputan ko ay madalas kong naisasangalang-alang ang aking kalusugan. Dahil sa pagbili ng murang pagkain sa tabi-tabi madalas na namomroblema ang aking mahinang sikmura. Sisikapin kong pumunta sa doktor (medyo mahirap ang isang ito) upang ikonsulta ang problema sa aking kalusugan (alam kong malaki deperensya ng katawan ko, madalas sumakit ang aking dibdib at kung anu-ano pang parte ng aking katawan, mahirapan sa paghinga, mahilo, manlambot, magsuka, mawala ng gana kumain at madalas akong maputla)

3.) Sisikapin kong gumamit ng mga produktong kahiyang ko.

4.) Bago maglagay ng ng kung anu-ano sa mukha (toner, moisturizer, make-up atbp.) aysisiguraduhin kong malinis ang aking mga kamay.

5.) Lilinisin ko na ang aking contact lens matapos kong gamitin kahit na inaantok na ako.

Madalas ko kasing ibabad na lamang ang aking mga contact lens at tsaka ko na nililinis pag gagamitin ko na.

6.) Sisikapin kong gumawa ng blog palagi, marami din kasing nakabinbin sa mga bagay na nais kong ipaalam sa iba, subalit dahil sa paglalaro ng mga computer games, game consoles ay nakakalimutan ko na o di kaya ay nawawalan na ako ng oras.

7.) Sisiskapin kong magkaroon ng panahon sa aking pamilya (sa aking mga magulang at mga kapatid). Para po sa inyong pagkakaalam, hindi ko kasama ang aking pamilya, dahil sa mayroon na aking ibang pamilya na tinatawag ngayon, ang pamilya ng aking kasintahan.

Ang mga nabanggit ko ay ang aking mga resolusyon na sisikapin kong isagawa (sana ay maisagawa ko ang lahat ng mga nabanggit ko). Sa pagtatapos ng taon ay aking ibabaliktanaw ang mga bagay na ito upang malaman ko kung naisagawa ko nga ang mga bagay na ito ng matuwasay. ^^

Kung may mga bagay o salita na aking nagamit na nakasakit sa inyo o di kaya'y sa palagay ninyo ay hindi kaaya-aya ay humihingi ako ng dispensa.

KrisKulit

2011: New Year's Resolution

2011-01-06T16:49:00.001-08:00

Tuwing sasapit ang bagong taon marami sa atin ang gumagawa ng New Year's Resolution na hindi ko lang alam kung tinutupad nga nila. Siguro naman kahit minsan sa buhay natin ay nakaisip na rin tayong gumawa ng New Year's Resolution.

Naaalala ko pa na noong ako ay nasa elementarya pa lamang ay pinagawa kami ng aming guro ng New Year's Resolution at ako sa kabilang banda eh hindi naman talaga gumagawa ng ganoong bagay dahil natatakot akong hindi ko maisapatupad ang mga bagay na iyon. Subalit dahil ito ay isang proyekto napilitan na lamang akong gumawa ng isa at kung ano iyon ay hindi ko na maalala dahil malamang ay mga kalokohang bagay nanaman ang aking isinulat doon.

Ngayong taon eh naisipan kong gumawa ng isang resolusyon, isang New Year's Resolution na balak kong isakatuparan. Nitong mga huling araw ay naisip kong hindi naman siguro masamang gumawa ng New Year's Resolution kung alam mo sa sariili mo na isasagawa mo ang mga bagay na iyon.

Kayo ba nakagawa na ba kayo ng sarili nyong "New Year's Resolution"? O di kaya ay may balak ba kayong gumwa ng isa? Kung gagawa tayo ay siguraduhin naman nating kayang isagawa o maabot ang mga bagay na iyon dahil sa aking palagay ay katulad lamang iyon ng isang pangako, pangako mo sa sarili mo na dapat mong isakatuparan.

"Kung ang lahat lamang sana ng tao ay ginagawa/isinasaggawa ang kanilang mga nagawang "New Year's Resolution", sa palagay ko ay kaya pang maisaayos ang mga maling bagay na madalas nating nagagawa..."

KrisKulit

NO SMOKING!!

2010-11-07T18:22:00.000-08:00

"NO SMOKING" yan ngayon ang madalas nating mamamasid sa loob ng mga pampublikong sasakyan dito sa Pilipinas. Sa loob ng jeep ay mapupuna natin ang isang malaking karatula na may nakasulat na "NO SMOKING" na madalas ay nasa likuran ng upuan ng nagmamaneho ng jeep. Meron din sa harapan na sticker sa may gitnang bahagi ng sasakyan. Sampung buwan na din ang lumipas nang maipatupad ng LTFRB ang panukalang ito. Subalit bakit hanggang ngayon ay marami pa rin ang naninigarilyo sa loob ng mga pampublikong sasakyan? At ang malala pa dito ay ang mismong nagmamaneho ng jeep ang madalas na naninigarilyo.

Madalas akong sumakay ng jeep at palagi kong nakikita ang karatulang "NO SMOKING" sa loob ng jeep subalit 3 sa 5 jeepney driver ang naninigarilyo sa loob ng jeep habang namamasada. Minsan iniisip ko ba kung marunong ba silang magbasa o baka hindi marunong umintindi. Hindi maaaring gawing palusot na hindi sila marunong umintinde ng ingles sa pagkat may nakasulat din na "Bawal Manigarilyo". Nitong nakaraan ay inalam ko ang panukalang ito upang makagawa ng paraan para mapagsabihan ang ilang jeepney driver na dapat nilang sundin itong batas na ito. Nalaman ko na bilang isang pasahero ay dapat din tayong maging responsable, nang nakita ko ang katagang ito "passengers can report smoking drivers or conductors to the LTFRB text hotline at 0921-4487777" ay di na ako nagdalawang isip na ilagay sa aking telepono ang numerong ito upang pasabi sa LTFRB ang tungkol sa mga driver na naninigarilyo pa rin. Noong nakaraang Miyerkules ay nakasakay ako sa isang jeep na parang walang pakielam ang driver kung may nakasulat ba na "NO SMOKING" sa loob ng kanyang jeep at siningil pa ako ng mas malaki kaysa sa dapat na isingil sa akin. Hindi ko na rin napansin na nabura ko na pala sa aking telepono ang plate number ng jeep na iyon. Subalit bago ko maburang ang kanyang plate number ay nagawa ko namang itext sa LTFRB ang aking maliit na reklamo. Nakakadismaya lamang dahil wala akong natanggap na kahit anong mensahe o nakitang aksyon na ginawa ng LTFRB ukol sa aking reklamo. Nitong biyernes lamang din ay nakasakay ulit ako ng jeep na kung saan ay palihim na naninigarilyo sa loob ng jeep ang driver at ang malala pa nito ay umuulan kaya nakasara ang mga bintana at ang usok na ggaling sa sigarilyo at sa binubuga ng driver ay nakukulong sa loob kaya hindi ako nagdalawang isip na magsumite ng reklamo sa LTFRB at sa laking dismaya ko ulit dahil nakatanggap nga ako ng mensahe subalit eto ang sagot na aking nakuha na mukha namang wala silang balak gawan ng aksyon;

From: Complaint Desk LTFRB

Msg: tnx 4 txtng LTFRB, We will verify your concern & do necessary action, Kindly call us at (02) 426-2515 to file a complaint.

Iniisip ko din sa mga panahong iyon kung seryoso ba sila sa pagpapatubad ng "NO SMOKING" campaign. Dahil kung seryoso sila ay gagawa sila mismo ng paraan para maiipatupad ng maayos ang bagay na ito. Malaking bagay ang maittutulong nito hindi lamang sa kalusugan ng mga tao kung hindi sa ating kalikasan na din.

Sana ang aking munting mensaheng ito ay makarating man lamang sa mga taong may katungkulan o kaya sa mga taong nagpapatupad nitong batas na ito. Marami pa rin kasing hindi sumusunod dito sa kabila ng mga multa na maaari makuha dahil sa hindi pagsunod sa batas na ito.

Daya nga ba to?

2010-10-15T21:42:00.000-07:00

Ako yung tipo ng tao na ayaw na ayaw na niloloko, kung sa bagay sino nga ba naman sa atin ang nais na tayo ay maloko o lokohin ng iba? Sabihin mang ako'y kuripon pero ang nais ko lang sana ay maitama ang maling aking napuna. Kung ayaw nating maloko huwag din naman sana tayong manloko ng ating kapwa.

Kahapon mayroong SMAC 10% off sale sa SM Megamall ng alas-10 ng umaga hanggang alas-12 ng tanghali na kung saan ay makakatanggap ang mga SM Advantage Card User ng 10% diskwento sa buong halagang dapat bayaran. Nalaman ko lamang itong sale na ito sa aking nakakatandang kapatid noong gabi bago ang araw na iyon. Nagpasya akong sumama sa kanya kasama ang akingg kasintahan ubang bumili ng toiletries dahil bihira nga lamang na magkaroon ng diskwento sa mga ganung klaseng bagay.

Mag-aalas-12 na ng hapon ng kami ay makarating sa SM Megamall at nagiisip na baga hindi na nga kami makaabot sa naturang SMAC 10% off sale, pero nakahabol pa kami sa pila sa kahera. Ang ginawa namin ay nagpapalitan kami nila ate sa pagkuha ng mga bibilhin namin at dahil nga ganun kumuha ako ng mga kailangan kong toiletries; sabong panligo, facial wash at conditioner. Una kong kinuha yung facial wash namin ng akin kasintahan; Neutrogena Deep Clean Energizing Foaming Cleanser ang kinuha ko para sa akin at Master Facial Scrub Max yung para sa akin kasintahan. Matapos nito ay naghanap ako ng Dove na conditioner subalit wala akong nakitakaya kaya kumuha na lang ako ng L'oreal Elseve Nutri-Gloss Conditioner, subalit ng makita ko yung Cream Silk na meron promo na nakalagay "BUY 2 @ 150" pinalitan ko yung kinuha kong conditioner dahil nga mas mura. Isipin mo sa presyo ng isang Elseve na conditioner makakakuha ka ng dalawang Cream Silk conditioner at mas makakamura ka pa. Tinanong ko din yung promo girl ng Cream Silk upang kumpirmahin ang nakita kong nakasulat na yon, at ng aking makumpirma kumuha na ako ng dalawang bote ng Cream Silk Pink. Matapos nito ay naghanap din ako ng sabon na Tone subalit wala akong makita kaya kumuha na lang ako ng Johnsons and Johnsons Baby Soap Green. Pagbalik namin sa pila at ilagay ang aming binili, pinabalik kami ng biyenan ni ate upang pumilli pa ng bibilhin namin kasi ni hindi man lang unusad ang pila. Kaya nagpasya kaming magikot-ikot pa ng aking kasintahan.

Nang makarating kami sa kitchen section ay naghanap si Farrell ng Grill Pan dahil matagal na niya itong gusto, nakita namin yung Sunnex na merong diskwento sa mga piling panida, at kasama doon ang grill pan nila. P580.00 na ang presyo ng Grill Pan ng Sunnex mula sa presyo nitong P649.75, nagdadalawang isip pa kami dahil nga baka kulangin yung pera naming dala kaya ibinalik na lang namin kasabay nito ay nakita namin si ate at bumili din ng Sunnex Grill Pan, dahil nga buntis si ate at mejo maselan ang pagbubuntis niya ay kinuha na lang ni Farrell ang dala dala ni ate na Sunnex Wok na nasa kahon, pati na rin ang basket na kinuha ng isang sales assistant ng Sunnex para lagyan ng mga binili ni ate. Nakakita kami ng patangnanan (sangkalan) na kahoy at iyon na lamang ang kinuha namin. Nang makarating ulit kami sa pila ay matagal na nagisip si Farrell kung kailangan nga ba nya ng patangnanan o hindi at nagpasya siya na ibalik na lang at sa halip ay kumuha ng Grill Pan.

Laking gulat na lang ni ate kung bakit magkaiba ang presyo ng Grill Pan na kinuha namin samantalang parehas na parehas lamang ang aming kinuha. P520.00 ang presyong nakuha ni Farrell na Grill Pan samantalang P580 yung kay ate. Sabi naman ni Farrell pagbaba daw niya napansin niyang napuno na ang extante ng Grill Pan at P520.00 daw ang presyo ng mga iyon. At mejo nagtataka na din kami, sinabihan din ni ate na dalawa yung Cream Silk conditioner na andoon sualit para lamang siyang hanging hindi narinig ng kahera. Sinabihan namin ang kahera na dapat magkasunod nyang ini-scan yung Cream Silk dahil nga sa promo nito, subalit ang sagol lamang sa amin ay "makikita na lang po natin sa resibo yan pagkatapos.." kaya hinayaan na lang namin.

Nabayaran na lahat ang pinamili namin at sinabihan ako ni ate na kumuha ako ng raffle ticket, at nang aking mapuna na hindi naging P150.00 yung conditioner na binili ko ay nagtanong ako sa kahera, at yung kahera, sa halip na asikasuhin ako ng maayos ay mas inuuna pa niya ang mga taong nakapila upang magbayad. Matagal din akong nakatayo at naririnig ko siyang sinasabi sa kasamahan niyang bagger na hindi pa daw sila makakapagtanghalian dahil sa meron pang problema sa resibo namin. Matagal din kaming pinaghintay ng kahera kahit na pilit ko siyang pinagmamadali at sinabihan pa ako ng kahera na tatawagan pa daw yung Uniliver upang ikumpirma ang presyo ng Cream Silk. Maya maya ay lumapit sa akin si ate at siya na ang nagreklamo, sinabihan din ni ate yung kahera na hindi pa kami kumakain at buntis pa siya (mga 2:30 ng hapon yung oras). At Tinanong ni ate kung pwedeng bumalik na lang at sinabi ng kahera na sa may Watsons na lang daw kami bumalik matapos nito ay inilagay na namin sa Baggage Counter ang mga pinamili namin at nagtanghalian na kami.

Matapos namin magtanghalian ay may pinuntahan pa kaming dahil nga may bibilhin pa nga daw siya nagpasya akong bumalik sa Department Store para ireklamo ang pagkakamali nila sa presyo ng Cream Silk. Una akong nagtanong sa kahera na pinaknag malapit sa Watsons, matapos nito ay pinapunta ako sa Information Center nila pagdating ko sa Information Center ay pinapunta ako doon sa mga promo girl ng Cream Silk, pagdating ko naman sa estante ng Cream Silk ay kinausap ko ang isang promo girl at itinanong ko ang aking kaso, matapos nito isang promo girl ang kumuha ng resibo ko dahil daw itatanong nila sa kanilang supervisor, matagal-tagal din kaming naghintay ng nakatayo sa harapan ng estante ng Cream Silk. Kulang-kulang 35 minuto kami ni Farrell na naghintay sa promo girl na may hawak ng resibo namin at sinabi niyang "pagtinotal n'yo po lahat yan P150 lang lalabas yung Cream Silk.." kaya tinanong ko siya kung naitotal na nga ba niya lahat iyon para masabi niya ang bagay na yon at pumunta kami doon sa mag Ponds Section upang kwentahin niya ang mga nasa resibo. Matapos nito ay pinipilit pa din niya na P150 nga lang yung Cream Silk, at ako na ang nagkwenta sa harap niya, at dahil ayaw pa rin niya umalis ulit yung babae at pagbalik sinabi na kung gusto ko daw ay i-vovoid na daw lahat yung pinamili namin at uulitin yung pagscan ng mga pinamili namin sa Information, at sinabi ko sa kanya na nagmamadali kami, dahil mag-aalas-5 na rin, at hindi biro na ulitin lahat iyon dahil 76 items lahat ang ipinamili namin at card pa ang ginamit ni ate sa pagbayad ng mga iyon. Tinanong ko din siya na kung makakakuha pa rin ba kami ng 10% dahil sa umabot kami sa SMAC 10% off, at sabi lang ng babae "yan lang po ang hindi ko masisigurado..". Sinabihan pa ako na kung gusto ko daw irefund ko na lang yung dalawang P93.00 para sa dalawang bote ng Cream Silk at bibigyan na lang daw nila ako ng resibo na kung saan ay may P186 na maaari ko lang gamitin sa loob ng Department Store ng SM. At sa mga iyon naginit na ang ulo ko dahil hindi ko alam kung dinadaya na ako o niloloko na nila ang mga bumibili ng Cream Silk sa kanila at pati na rin ang paglabag sa karapatan ng isang mamimili (sa pagbibigay nga ng refund subalit gagamitin mo lang naman sa tindahan din nila). Naalala ko pa na sinabi din ng isang kahera na ganun din daw ang naging kaso nung ibang bumili ng Cream Silk. Dahil sa sobrang asar ako at bwisit ko sa mga ugali ng mga tao doon na parang ginigipit pa nila ang kanilang mga kliyente ay umalis na lang ako baga magwala lang ako at atakihin dahil sa galit at asar sa kanila.

Pinili kong ihayag ang pangyayaring ito hindi upang manira ng kumpanya o kahit na ng nagmamayari nito, ito ay upang mabasa ng mga tao ang ginagawa ng mga empleyado o ng pamamahals ng kumpanyang ito sa kanilang mamimili. Ang hindi patas at makatarungang gawain ng malalaking kumpanya katulad ng SM. Ngayon nais ko lang malaman kung alam ba talaga ng mga nag-mamayari ng SM ang ginagawang ito ng kanilang mga tauhan o hindi.

"Paglaki ko Gusto kong maging isang Doktor Para Makatulong sa may Sakit..""

2010-10-13T18:14:00.001-07:00

Ilang linggo na din akong sumasailalim sa isang Physical Fitness Therapy na irinikumenda sa akin ng isang Orthopedic Surgeon, upang mabawasan ang pananakit ng aking dibdib. At sa aking pananaw ay unti unti ng nababawasan ang sakit na nararamdaman tuwing sinusumpong ang sakit kong Fascia Syndrome. Sakit na nakita sa akin ng huling doktor na napuntahan ko na masasabi kong isang magaling at matinong doktor kumpara dun sa apat kong nakaraan na doktor.

Maraming bata ang nagsasabi ng ganitong kataga "paglaki ko gusto kong maging doktor para makatulong sa may sakit.." Subalit bakit kakaiba ang akin napupuna, sa limang doktor na napuntahan ko nitong taon, iisa lamang ang doktor na sumuri sa akin ng masinsinan ang iba naman ay animo'y nagmamadali. Sa apat na ungang doktor na kung saan ako nagpasuri ay tumatagal lamang ang kanilang panunuri sa akin sa loob ng 10-20 minuto. Mukhang kadudaduda, dahil sa sakit na nararamdaman ko sa aking dibdib at sa pangamba ko na baka kung ano ang sakit ko ay susuriin lamang nila ako ng ganoon kabilis. Subalit ang huling doktor na napuntahan ko ay iba, siguro kumulang isang oras niya akong sinusuri, kung anu-ano ang pinapagawa sa akin at sa mga doktor na iyon ay siya lamang ang nakapansin na undeveloped ang aking sternum.

Ngayon nagtataka lamang ako kung bakit sa mga nakaraang doktor ay parang wala lamang sa kanila ang akin nararamdaman? Samantalang yung huling doktor na sumuri sa akin ay parang nagaalala siya kahit na sa sa sakit ko na hindi ko naman sa kanya pinapasuri. Iniisip ko tuloy kung ano nga ba talaga ang nasasaisip ng mga doktor sa panahong ito, ang makatulong sa taong may sakit o ang kumita ng pera?

Sa mga batang nangangarap maging doktor, paglaki mo ba maiisip mo pa rin ba na kaya gusto mong maging doktoy ay para makatulong sa may sakit o magigiging doktor ka para kumita ka nang malaki?

Trahedya sa Quirino Grandstand

2010-08-25T03:45:00.000-07:00

Tatlong araw na rin ang nakalipas simula ng masaksihan ng buong mundo ang kakila-kilabot at kalunos-lunos na sakuna sa ngyaring sakuna sa Quirino Grandstand. Bagamat tatlong araw na ang nakalipas ay damang dama ko pa rin ang kahihiyang ginawa ng kapulisan ng ating bansa. Hindi ko lubos maisip kung bakit umabot sa kagimbal-gimbal na katapusan ang hostage taking drama na iyon.

Dahil sa isang hiling ni Captain Rolando Mendoza na malaman ang totoong desisyon ng ombudsman tungkol sa hinatol sa kanya. Hiling na sana'y kapalit ng 8 buhay na nawala dahil sa galit niya.

Pero tama ba talagang ganon ang ginawa ng ating kapulisan? At ang mga taong sumugod sa bus ay tinatawag na nilang "SQUAT TEAM"? Kung ganoong klaseng tao ang poprotekta sa atin sa gera, makakasiguro ba tayong maliligtas tayo? O baka ang sarili nila ang una nilang iligtas kaysa sa buhay ng mga sibilyan.

Tatlong Buwan na ang Nakalipas

2010-08-10T04:13:00.001-07:00

Ilang buwan na rin ang nakaraan nung huli akong nagsulat dito.. Sa tatlong buwan na yon lagi kong sinasabi sa aking sarili na marami akong gustong isulat dito sa blogspot dahil sa dami kong nakikita sa aking paligid noong nakaraang tatlong buwan. Subalit wala akong panahon upang gawin iyon dahil na rin sa pagod sa trabaho.

Sa loob ng tatlong buwan na iyon marami na rin ang nangyari sa akin, marami na ring nagbago at marami na rin akong nagawa. Sa mga susunod na araw siskapin kong magsulat muli tungkol sa mga bagay bagay na nangyari sa akin noong nakaraang tatlong buwan.

Halalan 2010..

2010-05-11T04:20:00.000-07:00

Naisagawa na rin ang kauna-unahang eleksyon gamit ang isang makabagong paraan, ang pag-gamit ng mga PCOS machines. Ito rin ang kauna-unahang pagkakataon ko upang humalal ng pangulo. Sa kauna-unahang pagkakataon ay nagkaroon ako ng insperyensya, dahil sa aking pagsasaliksik sa mga kandidato bilang pangulo ay natuon ang atensyon ko kay ginoong Dick Gordon dahil sa kanyang walang sawang pag-tulong at pag-boboluntaryo sa Red Cross. At dahil sa kanya naisipan kong magboluntaryo din sa aming parokya upang maging bahagi ng Parish Pastoral Council for Responsible Voting o PPCRV.

Ika-10 ng Mayo taong 2010, gumising at bumangon ako nang maaga upang makarating sa Covered Court na kung saan idadaos ang botohan. Dapat ala-6 ng umaga ay naroon na kami sapagkat magsisimula ang botohan ng ika-7. Dahil sa huli ang takbo nang orasan namin sa bahay ay nahuli na kami ng punta doon, mga 6:05 na siguro kami nakarating. Pagdating namin ay may mga tao na doon na nagaabang at pumipila sa help desk upang kuhanin kung saang prisinto sila boboto. Tumulong ako at si Farrell sa paghahanap ng pangalan ng mga botante upang malaman nila kung saang prisito at kung anong cluster number sila kasali. Mabilis nagdagsaan ang mga botante, halos hindi ko na namalayan ang pagdating pa ng iba pang nagboluntaryo.

Matapos ang ilang saglit ay pinapunta ako sa may pasukan papunta sa court para asikasuhin ang kumpletong listahan ng mga botante. Sa paglapit ko doon, ay mukhang napasabak ako sa isang gera na puro sibilyan ang aking katunggali. Nagdadagsaan ang mga botante, mahirap pigilan dahil sa dami at lakas nila, kaya napilitan na lamang kaming isara ang gate na nagsisislbing pasukan at labasan ng mga tao. May mga botante pa ngang sobang nagrereklamo sa amin na animo'y kami ang gumawa ng listahan. Gulo, sigaw, reklamo, galit; ilan lamang iyan sa naranasan namin mula sa mga botante. Nagboluntaryo kami dahil nais naming maging maayos ang halalan kaya bago ako sumabak doon ay inihanda ko na ang aking sarili para sa magulong sitwasyon.

Nakakainis lang isipin na sa kabila ng makabagong paraan ng pagboto ay hindi man lamang naisaayos ang pangalan ng mga kandidato, marami kasi sa reklamo ng mga botante ang hindi pagkita sa pangalan nila sa listahan na ibinigay ng COMELEC. Kahit na noong nakaraang halalan ay doon sila bumoto. Sana man lamang ay nagbigay ng kahit na isang kompyuter na kung saan magagamit upang malaman kung saang lugar dapat boboto ang botante at kung anong cluster number, presinto at numero nila. Nakakaawa kasi ang ibang botante, may buntis pang nabibilad sa araw sa kakahintay sa amin sa paghahanap ng pangalan nila.

Dahil nga sa dami ng mga botante ay humaba na dun ang pila, bilad ba sila sa init ng araw, buti na lamang ay pumayag kura paroko upang gamitin ang labasan ng simbahan para silungan at pilahan ng mga botante, at dahil dito ay napabilis na ang proseso ng botohan at hindi na nabibilad ang mga tao sa tindi ng sikat ng araw. Matapos ang ilang saglit ay nagkaroon na rin kami ni farrell ng pagkakataon upang bumoto, ilang minuto lamang tapos na kami agad, natagalan lamang ako sa pagpili ng iboboto ko dahil sa hindi ko lubusang kakilala ang iba, pero sa kahulihan ay hindi na lamang ako pumili dahil sa takot na baka mali ang aking mapili.

Hindi ko na nagawang manatili pa doon, sa tindi ng init at pagod ay biglang sumamam ang aking pakiramdam at nagdesisyon akong umuwi na upang magpahinga. Natulog ako at pag-gising ko ay sinubukan kong bumalik upang makapag-paalam sa kanila at umuwi nang tuluyan.

May iba't iba tayong naranasan noong nakaraang halalan, subalit may isa lamang akong tanong sa inyo, ibonoto nyo ba ang kandidatong gusto ninyo talagang ihalal dahil sa pagsasalikisik ninyo sa mga nagawa nila (at dahil may magagawa ito upang mabago ang Pilipinas) o ibinoto nyo lamang ang kandidato sapagkat iyon ang gusto ng nakakarami dahil sa may pangalan ito?

Malapit na ang Halalan, Sino ang Napipisil Mong Iboto? -Ikalawang Yugto-

2010-05-06T00:09:00.000-07:00

Sa Lunes na ang Botohan, may napili ka na bang iboto? Nakapagsaliksik ka na ba sa bawat kandidatong napipisil mong iboto? Napatunayan mo na ba sa iyong sarili na ang kandidatong ito ay may kakayanang baguhin at mapabuti ang ating bansa? Anu-ano na nga ba ang nagawa niya? May magagawa ba siya? Maisasagawa ba niya ang platapormang inihain niya? Iyan ay ilan lamang sa mga tanong na gabay (mula sa sarili kong kaisipan) upang makilala ng mabuti ang kandidatong nais mong iboto.

Ako, bilang isang botante ay nakakasigurado na sa aking desisyon kung sino ang aking iboboto sa halalang darating. Nakapag tanung-tanong na rin ako sa iba tungkol sa mga kandidato. Marami kang matututunan tungkol sa ibat-ibang kandidato sa ganitong paraan. Mga kadahilanan nila kung bakit iyon ang nais nilang iboto. Gayun pa man, may mga mabababaw na kadahilanan ang iba kung bakit iyon ang kandidatong napili nilang iboto. Meron namang ibang nakakamangha ang mga kadahilanan. Masarap makipag-usap sa malaman na usapin, sa malalalim na kadahilanan kung bakit iyon ang iboboto nila.

Upang makasigurado sa kandidato mong nais iboto, subukan mo ding magsaliksik maliban sa iboboto mo. Marahil sa ganitong kadahilanan eh mas mauunawaan mo kung bakit iyon ang napili nila.

Malapit na ang Halalan 2010, Sino ang Napipisil Mong Iboto? -Unang Yugto-

2010-04-18T23:04:00.001-07:00

Ilang araw na lamang at malapit na ang halalan 2010. At sa unang pagkakataon ay magkakaroon na ako ng karapatang pumili ng kandidatong aking ninanais na iboto.

Matapos ang ilang linggo kong pagsisiyasat sa mga kandidato, marami akong nagugunitang pagtatalo sa bawat partido at ang isa sa pinakang matunong na kandidatong nagpapalitan ng bangayan ay si Noynoy Aquino at Manny Villar. Silang dalawa din ang humaharurot at naguunahan sa mga survey. Madalas akong nakakabasa ng siraan sa dalawang kampo, ulti mo kaliit-liitan na bagay ay pinagaawayan at ginagawan pa ng gulo ng dalawang panig at pati ang mga sumusuporta din sa mga kandidatong ito ay nagkakagulo, nagaaway at nagkakawatak na din. Bakit hindi na lang sila magkaisa? Puro silipan lang sila ng mali ng bawat isa. Bakit hindi nila muna tingnan ang kanilang sarili pag manira ng iba?

Mula sa nauna kong pahayag, hindi ko iboboto sino man kanila Noynoy Aquino at Manny Villar sa maraming kadahilanan.

Ito ang ilan sa mga kadahilanan kung bakit ayaw ko silang iboto (hindi ko na babanggitin ang pangalan ng kandidato):

- Hindi ko siya iboboto dahil una sa lahat, ayon sa pagsasaliksik ko eh wala naman siyang nagawa habang nasa katungkulan siya.

-Wala na ngang nagawa eh ginagawan pa ng malisya ang ginawa ng iba.

- Kung nais nga niyang tulungan ang mga Pilipino eh bakit hindi nalang niya ituon ang perang ginagastos niya sa kampanya sa pagtulong sa mga taong nangangailanga.

- Sobrang magasto sa kampanya. Pano na kung siya na ang presidente?

- Nakilala siya hindi dahil sa mga nagawa niya sa halip ay dahil sa mga nagawa ng magulang niya.

Noong una, inaamin ko na ang napipisil kong iboto bilang presidente ay si Ninoy Aquino subalit matapos ang ilang pagsasaliksik ko, ninais ko na lamang iboto si Gibo Teodoro. Pero matapos ang mahaba-haba ko pang pagsisiyasat nakita ko si Dick Gordon. Marami nga ring usap-usapan na kurap siya, magigiging diktador at kung anu-ano pa pero sa aking pananaw, lahat naman ata sila nagbulsa ng pera ng bayan, maliit man o malaki pero si Gordon madami ng nagawa, marami ng napatunayan.

Kaya sa dadating na halalan ang iboboto ko yung taong:

- kayang baguhin at ipatipad ng maayos ang batas

- gagawin ang lahat upang magkaroon ng disiplina at magandang asal ang mamamayan

- hindi ipinagyayabang ang pera o ang magulang niya

- umaaksyon muna bago magsalita ng kung anu-ano

- hindi umuurong o natatakot sa mga kalamidad maging sa mga rebelde

- hindi marunong mawalan ng pag-asa at nagbibigay pa ng pag-asa

- gagawa ng paraan upang magkaroon ng sapat na trabaho DITO sa Pilipinas upang hindi na kailangan pang mangibang bansa ang mga Pilipino, para ang kakayanan, talino at husay ng mga Pilipino ay maiambag naman nila sa sariling bansa hindi sa ibang bansa

Kaya ako iboboto ko si Sen. Richard "Dick" Gordon para maging maunlad ang Pilipinas.

"Ang ano mang nasasaad po dito ay pawang pananaw ko lamang, hindi ito nangangahulugan ng kung ano ang nakasaad dito ay yun na rin ang paguugali at katangian ng nagsulat pati na rin ng mga taong nabanggit, hindi ko intensyong manira ng kandidato. Hindi ko isinulat ito dahil sa binayaran ako o inutusan akong gawin ito, nagsusulat lamang ako upang ipahayag ang aking saloobin.. Pakiusap lamang po, wala pong sino man ang may karapatang gamitin ang pinahayag ko para manira ng kapwa o kaya ay pag-pulutan ng gulo o away.. Maraming Salamat po.. "

Kristine Aquino

Pangangaroling.. Balik Tanaw sa aking Kabataan.

2009-12-22T03:09:00.000-08:00

Ilang araw na lamang at mag-papasko na.. Marami ng mga batang umaawit ng mga himig ng pasko sa labas ng mga kabahayan, gamit ang kanilang mga kaalaman sa pag-awit ng mga kantang pampasko, ang iba ay gumagamit pa ng pampaingay na intsrumento na kung saan ay ginagawa nilang instrumento sa pag-awit.

Naaalala ko pa noong ako ay nasa elementarya ay madalas din kaming umawit ng mga kantang pang pasko sa mga bahay-bahay, kilala itong gawaing ito bilang pangangaroling. Kasama ko madalas ang aking nakakabatang kapatid sa ganitong eksena tuwing gabi. Minsan sawi kaming uuwi at kung papalarin ay malaki-laki ang aming perang makukuha sa pangangaroling. At ang perang makukuha namin ay idadagdag namin sa aming pera na pambili ng mga regalo. Madalas kaming gumamit ng tamborin na gawa sa pinitpit na tansan na may butas sa gitna at lalagyan na lamang namin ng makapal na alambre. Minsan naman ay kukuha kami ng lata ng gatas na wala ng laman (yung malaki) tapos ay tatanggalin ang takit matapos nito ay lalagyan ng supot na plastik at ididkit sa ibabaw sa pamamagitan ng goma, kukuha din kami ng patpat at babalitan ang dulo ng goma at sabay ipupukpok sa ginawa naing tambol.

Masaya din naman kung kasama mo ang inyong mga kaibigan sa pangangaroling subalit kung susumahin mo eh kakaunti na lamang ang pera na maaari mong makuha lalu na kung sobrang dami nyo katulad namin dati. Siguro may 15 kaming magkakaibigan o higit pa na nangangaroling tuwing sasapit na ang pasko at pag-naghati hati na kami, tiyak P20 lang ang makukuha namin, di tulad kung kaming dalawa lang ng nakakabata kong kapatid na tig P200+ (yung pinakang malaking nakuha namin).

May mga tao na sa tuwing maririnig na kami ay mangangaroling ay magsasara na ng pinto upang hindi sila magbigay sa amin. Meron naman na susungitan pa kami bago kami bigyan ng kakarampot na bariya. Meron namang ibabato sa iyo ang piso upang hindi ka na bumalik, ang iba naman ay papakawalan ang kanilang aso upang hindi ka makalapit sa bahay nila. Pero kahit ganoon ang iba, iba pa rin ang pakiramdam sa tuwing makakatanggap ka ng salapi na bukal sa kanilang puso.

Masayang maging bata, syempre ngayon hindi ko na mararanasan ang ganoong gawain, hindi na ako bata.. Hahayaan ko na lang ang ibang mga bata na maranasan ang ganoong kasayang gawain kaysa ang makiagaw pa sa maaari nilang makuha..

Karanasan kay Bagyong Ondoy.. Ikalawang Kabanata..

2009-10-02T19:10:00.000-07:00

Sumapit na ang umaga, nagsipag-uwian na ang iba, kami ni Janelle ay naghahanap pa rin ng balita kung hanggang saan ang tubig sa dadaanan namin. Subalit, malungkot dahil sa mataas pa din daw ang tubig, lagpas tao pa. Kaya nagdesisyon kaming manatili, bumili kami ng pagkain sa Goldilocks (Goldilocks at Yoshinoya lamang ang pinayagang magbukas) dahil sarado din angsupermarket at kailanagn kong bumili ng mga pagkain dahil sa aking palagay ay halos wala nasilang makakain dahil nga sa tindi ng baha. ng sumapit ang 3:00 nagdesisyon na ang iba pa naming kasamahan naumuwi na, marami na ang nakauwi. Samantalang kami ni Janelle ay nagpasyang magikot-ikot muna sa palid. Humupa na ang baha. Sinubukan naming maglakad-lakad papunta sa direksyon ng aming tahanan at wala pa naman kaming nakikitang tubig, marahil pwede na kaming makatawid. Kaya nagdesisyon na kaming umuwi.

Inayos na namin ang animing gamit. Isinupot ko na ang laman ng bag ko. at nagpaalam na kami. Makalipas ang ilang minutong lakaran natagpuan ko ang aking kaeskwela noong ako ay nasa kolehiyo sa Miriam College at kaparehas ko na nais na ring umuwi. At dahil nga sa mataas pa din ang tubig baha ay nagpasya na lamang kaming bumalik sa opisina kasama ng aking kamagaral noong ako ay nasa kolehiyo. Doon kami nagpalipas pa ng isang gabi at kinaumagahan ay maaga kaming gumising upang maglakad. Bahagya ng humupa ang mataas na tubig baha, mamamasid din ang dami ng kalat sa paligid. Noon din ay nakakita nagpasya na kaming sumakay sa jeep sa pagkat bumaba na ang tubig baha at kaya ng pumasada ng mga jeep.

Nang bumaba ako sa jeep, mataas pa ang tubig sa karsada, mga hanggang tuhod habang naglalakad ako papasok sa aming Village, madaming tao ang lumalabas upang bumili ng pagkain. Habang lumulusong ako sa baha na hanggang tuhod pauwi, may isang manong ang nagpasakay sa akin sa kanyang minamanehong trak at inuhatid ako hanggang sa may simbahan. Nakarating din ako sa aming tahanan at lubos ang aking kasiyahan ng makita kong ligtas at nasa maayos nilang lahat, maging ang aming mga alaga. Yun nga lang makikita ang bakas ng lagim ni ondoy sa loob at labas ng tahanan.

Sa sakunang ito wala tayong maaaring sisihin kung hindi ang ating mga sarili. Hindi sana mangyayari ang ganoong klase ng trahedya kung lahat tayo ay pinangalagaan ang ating kalikasan. Isa lamang iyon sa masasabi nating epekto ng pangaabuso sa kalikasan, ang iba sinasabi na iyon daw ay ang ganti ng inang kalikasan. Pero sa akin pananaw ni ang kalikasan ay hindi din gusto ang naganap na trahedya. Tinatawag nating "ina" ang ating kalikasan dahil sa siya ang nagaaruga sa atin dito sa mundo at wala namang ina ang gustong manakit o maghiganti ng ganoon na lamang sa kanyang mga anak.

Sana ay magtanda tayong lahat sa ngyaring iyon. Ang pangyayaring iyon ay umpisa pa lamang, may panahon pa upang tayo'y mangalaga sa ating tumatandang ina.

Karanasan kay Bagyong Ondoy.. Unang Kabanata..

2009-09-26T18:38:00.000-07:00

Kahapon ng umaga ay nagising ako sa lakas ng ulan, pagbangon ko dumeretso na ako agad sa baba ng bahay sa kadahilanan na ring nakakrinig ako ng paguusap. Makalipas ang ilang sandali sinabihan ako ni Farrell (aking kasintahan) na baha na daw sa labas ng aming bahay, sabay dungaw sa bintana. Mejo mataas na nga ang tubig sa labas, kinuha pa nga ni Farrell ang Handy Camcorder upang kuhanan ng konting video kung anu ang aming nasasaksihan sa mga panahong iyon. Sa labas ng aming katapat-bahay ay nakuha ng isang asong nakatali ang aming atensyon dahil sa halos lubog na ang kalahati ng kanyang paanan at umiiyak na. Awang awa talaga kami sa asong iyo.

Matapos naming kumain ng umagahan ay sinabihan na ako ni Farrell na huwag na daw akong lumabas ng bahay upang pumasok sa opisina. Nagisip ako ng sandali at nasambit ko na mag-hahalf-day na lang ako. Matapos ang ilang sandali ay umakyat na kami sa aming silid, habang andon kami at nakikinig na mga tugtugin ay napagisipan kong pumasok sa kadahilanag ang dalawa kong kasamahang pumasok tuwing sabado ay mejo alanganin ng makapasok. Ang aking Boss ay malamang na hindi makapasok dahil kung hangang sa kalahati na ng plant box namin ang baha sa labas ng bahay ay malamang baka papasok na ang tubig sa kanila, at ang isa ko pang kasama ay 8 buwang buntis kaya malamang talaga ay hindi na siya makapasok dahil sa kanyang kalagayan. Nagmadali akong maligo dahil inisip ko na kailangan ko talagang pumasok, at may mga suppliers pa kaming pupunta dito at isa pa may cooking demo pa ang isa naming supplier.

Matapos kong maligo ay nagsuot na ako ng damit upang makaalis na, nag-shorts na nga lang ako para hindi mabasa ang aking damit. Lumabas na ako sa bahay, lumusong na sa tubig. Hanggang baba na ng tuhod ko yung tubig baha. Nakatsinelas lamang ako ng mga oras na iyon at nahihirapan na akong maglakad kaya naisipan ko na lang na hubarin. habang papalapit ako sa simbahan ng aming subdibisyon (Village East Executive Homes) ay palalim na rin ng palalim ang tubig baha hanggang sa umabot na sa aking hita. Sa kabutihang palad ay mayroong nagsabay sa akin naisang manong, mang Dodong Gomez daw ang kanyang pangalan. Hinatid nya ako hanggang sa Sta. Lucia East Grand Mall. Pagkapasok ko ay natuwa pa ako dahil sa hindi ako nahuli sa oras ko. Naghugas ako ng hita at binti gamit ang alkohol bilang tubig at ang sabon kong may maliliit na butil na pang-scrub at nagpalit na ako ng damit. Matapos noon ay tumawag ako sa bahay upang ipaalam sa kanila na nasa opisina na ako.

Tumnawag din ang aking boss makalipas ang ilang oras upang ipaalam sa akin na hindi na nga raw siya makakapasok dahil hanggang tuhod na nya yung tubig baha sa loob ng kanilang tahanan. Matapos ang ilang saglit ay nagtext na si Farrell na hindi na daw ako makakauwi dahil sa umabot na sa garahe yung tubig baha. Maya-maya ay nagtext siya ulit, sabi nya "Wala na si Vanilla. T_T" (si Vanilla ang aming alagang aso). Tapos nagtext siyta ulit na nasa loob na ng bahay ang tubig baha. Nakaramdam ako ng matinding takot at pag-aalala dahil nga sa balitang iyon. Nagtext ako ng nagtext sa kanila upang malaman ang kanilang kalagayan subalit hindi na sila nakapagreply. Tapos na ang aming oras sa pananghalian ng makatanggap ako ng mensahe mula sa kanila, ang mensaheng natanggap ko ng 1:30pm mula sa kanila, lubog na ang unang palapag nang aming tahanan. matapos noon ay hindi na ako nakatanggap ng mensahe sa kanila. Takot ang aking naramdaman dahil sa sobrang lakas pa rin nang bagyong si Ondoy. Hindi na ako mapakali dahil sa takot. hindi ko na magawa ng maayos ang aking trabaho, hindi na rin ako makakain, kahit natubig hindi ko na kayang inumin. Hindi ko na sila matawagan.

Hindi ko lang kayang isipin na ganoon katindi ang mararanasan namin. Ligtas nga ako dito sa opisina subalit, papaano sila? nakaramdam ako ng matinding pagsisisi kung bakit pa ako pumasok. mga 2:00pm nagsabi na sa aming opisina na maaari ng umuwi ang mga empleyadong makakauwi na. Ako at si Janelle (ang aking kaopisona) ay bumili na ng pagkain para may makain kami kung hindi na kami kung ma-i-istranded na kami sa opisina. At pagdating ng 3:30pm nakatanggap ulit ako ng mensahe na lubog na nga daw ang unang palapag at andoon na ang aming kapitbahay. Sobrang takot na takot ako. Hindi ko na alam ang aking gagawin. Nababaliw na ako sa kakaisip. Sinisisi ko ang sarili ko dahil pinilit ko pang pumasok sa opisina.

Nang sumapit ang gabi sa loob ng aming opisina, nagbigay ng pagkain ang may-ari (si 101) subalit hindi ata kami naisali sa bilangan kaya sa kasamaang palad ay hindi kami nakakain ng max's. Makalipas naman ang ilang saglit ay binigyan ako ni Ms. Amy (dati kong kasamahan noong ako ay OJT pa lamang) ng isang supot ng monggo bread at mga kape para daw iyon sa aming almusal kinabukasan. Makalipas ang ilang saglit ay bigla na lamang nawalan ng kuryente sa loob ng opisina. Maririnig mo ang hiyawan at tilihan ng mga babaeng kaopisina ko at maya maya ay nagkaroon na ulit matapos magkaroon ng ilaw ay bigla nanaman itong mamamatay ulit at nakita kong magkakasamang lumabas sa opisina ang mga taga-commercial. Nung nakita ko sila ay sinabihan nila ako na mag-gghost hunt daw sila sabay tawa, nakakatuwa lang ang kanilang itsura dahil ang iba ay bakas na ang takot sa mukha na baka nga may makita sila.

Mga 11:00pm nagtanong ang manager ng departamento ng IT kung nakausap nanamin at nakapagsabi na kami sa aming mga pamilya na hindi kami makakauwi, at marahan kong nasambit na wala ng charge ang aking telepono. at pinahiram nalang ako ng kable para makapagcharge sa kadahilanang motorola ang aking telepono. Nang sumapit na ang 12 ng hating gabi, nagpasaya kami ng aking mga kaopisina na magikot-ikot upang makahanap ng magandang resepsyon ng signal ng globe, sa kabutihang palad naman ay nakatawag ako sa bahay at nakahinga din ako ng maluwag ng nalaman kong ligtas silang lahat, hindi ko na naitanong kung kamusta si Vanilla dahil sa hindi naman si Farrell yung nakasaot ng tawag ko (mommy nya ang nakasagot). Nakakahiya namang itanong kung anu na ang kalagayan ni Vanilla dahil nga sa ngyaring trahedyang iyon. Makalipas ang ilang sandali ay bumalik na kami sa opisina at doon nagsimula na akong kumain kahit na katiting na tinapay.

Nagkwentuhan pa kaming bahagya at sa ilang sandali ay isa-isa na kaming nababawasan dahil sila ay magpapahinga na upang makaalis kinabukasan. kami ni Janelle, ay nagpasyang matulog sa sofa sa may EO, naghati na lamang kami dahil may nakapwesto na doon sa isa pang mahabang upuan. kahit anung baikwas ang gawin ko, nahihirapan akong makatulog. Maiidlip sandali, subalit sa tuwing mayroong kaunting ingay ay magigising na muli.

Propesyon o Sahod?

2009-09-17T05:58:00.000-07:00

Sa buhay empleyadong nararanasan ko sa ngayon maraming kung anu-anong pananaw ang nabubuo sa aking isipan kaya nga karamihan sa mga ipinapaskil ko dito ay tungkol na lamang sa trabaho. Isa ngayon ito sa mga gumugulo sa aking isipan at minsan ay naitatanong ko sa ibang tao "ano nga ba ang dahilan kung bakit nagtatrabaho ang mga tao? Dahil ba sa propesyon nila o dahil lamang sa sasahurin?" Mahirap husgahan ang bawat detalyeng pumapasok sa aking isipan, subalit isa rin naman akong empleyado at sa ngayon para sa akin kaya ako nagtatrabaho ay dahil gusto kong mahanap ang propesyong para talaga sa akin. Hindi ko rin naman mahuhusgahan ang ibang tao dahil may pamilya silang binubuhay eh samantalang ako ay wala pa. Baka din siguro kapag nagkapamilya na ako eh magiba na rin ang pananaw ko.

Subalit ngayon para sa akin mas magandang isipin ang trabaho kaysa sa perang sasahurin mo. Bakit? Isang malaking kadahilanan na riyan ay dahil karamihan ng mga empleyado sa ngayon ay hindina nagigiging propesyonal, kung may trabaho sila ay madalas na ipapasa nalamang nila ito sa mga nasa baba nila. Minsan hindi na rin talaga makatwiran ang paguubos ng oras sa ibang bagay sa halip na gampanan nila ang tungkulin bilang isang empleyado, kaya nga siguro mababa ang sahod na natatanggap ng mga empleyado dito sa Pilipinas. Kung ikaw nga naman ang nagpapasahod (may-ari) at nakikita mong inuubos lamang ng karamihan ng iyong mga empleyado ang oras nila sa walang kabuluhang bagay at walang kinalaman sa trabaho eh hindi ka naman makakapayag na bigyan sila ng mataas na sahod.

Naiisip ko lang kung minsan na magigiging maunlad sana ang ating bansa kung ang iisipin natin ay yung makakabuti sa nakakarami ng wala tayong natatapakan o nasasaktang ibang tao. Magigiging masaya siguro ang lahat kung nagigiging propesyonal ang mga empleyado: pumapasok sa tamang oras, tinatapos ang mga gawain ng hindi inaasa sa iba, inuunang isipin ang trabaho kaysa sweldo at kung anu-ano pa.

"bayad po"

2009-08-27T05:27:00.000-07:00

Karaniwan na nating maririnig sa loob ng isang jeep ang katagang "bayad po" sa tuwing may mag-babayad nang kanilang pamasahe. Nitong umaga lamang ay may kakatwang eksena akong nasaksihan at hindi lamang ako isang saksi kundi kasali din ako sa ordinaryong eksena subalit kakaiba sa loob ng isang jeep.

Pagsampa ko sa jeep biglang umusog ang babaeng naka-uniporme ng BDO sa may unahan papunta sa likuran, at marahan akong umupo sa tabi nya, syempre mula pa lamang sa kanyang reaksyon siya ay isang pasaherong walang pake kung ipakisuyo mo sa kanya na iabot ang bayad. Matapos niyang umurong biglang tumalikod sa akin sabay sakay pa ng isang babae at umupo sa aking tabi. Makalipas ang ilang sandali dumukot na ng pambayad ang babaeng halos kasabay kong sumakay at sabay sambit ng "ma, bayad po" at inabot ko naman ang kanyang bayad at sabay pasimpleng tabig sa katabi kong empleyado ng BDO at parang umanong walang narinig ang babeng katabi ko at may isang estudyanteng nagmagandang loob na kunin ang bayad at ibigay sa nagmamaneho ng jeep.

Ang ganitong eksena ay ordinaryo lamang kung ang makakasama mo sa jeep ay mga taong walang pake sa kapwa nila, mga taong puro sarili lamang ang iniisip, mga taong pede nating sabihing maaarte. Sa mumunting eksenang natunghayan ko kanina napag-muni-munihan ko kung may pagasa pa nga bang umunlad ang ating bansa na kung sa ganitong sipleng bagay ay hindi man lamang makita ang pagmamalasakit ng isang ordinaryong Pilipino sa kapwa nila at ang malala pa nito ay madalas silang ganito sa kapwa nilang Pilipino.

Mag-kape tayo..

2009-08-20T16:32:00.000-07:00

Kahapon bago tuluyang umuwi dumaan muna ako sa isang tindahan ng kape na malapit sa opisinang pinagtatrabahuhan ko. Bumili ako ng frappuccino at umupos sa isang sulok habang hinihintay ko ang aking kasintahan. Habang nakaupo ako doon ay nagmasidmasid na din ako sa aking paligid at napaisip bigla kung bakit sa kabila ng global financial crisis at kahirapan ay nakakabili pa din ng mga kape sa isang specialty store ang maraming pilipino. Anu nga ba meroon ang mga ganitong tindahan at kahit na sa kabila ng kamahalan ng mga kape kumpara sa kapeng tinitimpla lang sa bahay (instant coffee) ay marami pa rin ang tumatangkilik dito. Ako man ay mejo nawili na din sa frappuccino sa hindi maipaliwanag na dahilan.

Noong ako ay nasa secondaryang paaralan ay madalas ng banggitin sa akin ng aking mga magulang na huwag akong bibili ng kape sa mga coffee shops dahil meyroon daw silang hinahalong iligal na droga para manabik ang makakainom nito sa kape at balik-balikan na parang isang adik. At sa kabila ng ganitong impresyon ng aking magulang ay palihim akong bumibili ng kape sa ganoong mga tindahan. Noong ako ay nasa kolehiyo ay napunta sa grupo namin ang paksang patungkol sa isang coffee shop at habang pinagaaralan namin ang nasabing kumpanya ay wala naman akong narinig na naglalagay sila ng iligal na droga sa mga inumin. At ang kadahilanan ng pabalik-balik na pagbili ng mga tao sa mga naturang coffe shops ay dahil na rin sa paraan nila ng pagluto at pagtimpla ng kape at kung saan at gaano kataas ang kalidad ng mga ito na nagpamahal sa kanilang mga produkto.

Habang ako ay nagmamasid sa akin paligid nakita ko na karamihan sa mga tao doon ay may ngiti sa mga labi, kasama ang kanilang mga kaibigan/katropa/kasintahan/pamilya. Para sa akin masarap sa pakiramdam ang amoy ng kape na nakulob sa loob ng establisyamento. Isa sa dahilan kung bakit ako bumabalik sa mga ganoong coffee shops ay dahil na rin sa amoy ng kape na mmasarap sa pakiramdam, sa lugar na kung saan ay maari kang maghintay/pumirmi/makipagkwentuhan sa mga kaibigan. Marami na akong masayang alaala sa mga coffee shops at iyon din ang isa sa pinakang dahilan kung bakit ako pumupunta doon.

Estudyante at Empleyado..

2009-08-14T19:06:00.001-07:00

Sa kaunting karanasan ko bilang empleyado ngayon ay napansin ko na maraming bagay ang pagkakahalintulad ang pagigiging estudyante at ang magigiging isang empleyado.

Ang isang estudyante bago makapasok sa isang paaralan ay kailangang sumailalim sa isang pagsusulit (entrance exam) at panayam (interview) ganoon din naman ang isang empleyado na bago matanggap sa trabaho ay sumasailalim din sa mga pagsusulit (examination) at panayam (interview).

Ang estudyante ay hindi kailangang mahuli sa paaralan ganun din naman kapag isa ka ng empleyado, at syempre hindi lamang ang oras ng magpasok ang tinitingnan sa isang estudyante at empleyado, kasama na rito ang pagliban sa eskwela o sa trabaho.

Ang etudyante ay karaniwang may mga proyektong kailangang tapusin at isumite sa itinakdang panahon ng kanilang mga guro ganun din naman ang isang empleyado, may mga tungkulin na dapat na tapusin sa panahong itinakda ng nakakataas sa kanila.

Karaniwan na sa isang estudyante ang mga takdang-aralin na ibinibigay ng mga guro, sa mga empleyado karaniwang inuuwi nila ang mga trabahong hindi nila natapos sa opisina upang maituloy ng walang nasasayang na oras.

Ang estudyante kailangang makinig sa kanilang guro upang may matutunan para pagdating ng pagsusulit ay may naimpok ng kaalamanan sa kanila, sa empleyado kailangang makinig sa mga utos at direksyon ng mabuti upang pag sila na lamang ang gagawa ay alam na nila ang dapat isagawa sa mga bagay bagay sa loob ng trabaho.

Iyan ay ilan lamang sa mga bagay na pinagkakapareho ng mga estudyante at empleyado pero kahit na marami silang pagkakahalintulad marami pa ring magkakaiba.

Ang estudyante sustentado palagi ang sahod kahit na hindi magaral ng mabuti subalit kung iakaw naman ay isang empleyado kailanagan mong magsipag at pumasok dahil nakadepende doon ang sasahurin mo.

Ang estudyante tuwing may malakas na bagyo at baha na ay wala ng pasok samantalang ang mga empleyado kahit na lumalangoy na sa baha ay kailangan pa ring pumasok.

Ang estudyante may diskwento sa pamasahe kapag sumasakay sa pampublikong sasakyan samantalang ang mga empleyado ay walang ganun.

Ang empleyado wala na ngang diskwento eh sila pa ang gumagasto sa mga pangangailanagn sa tahanan samantalang ang mga estudyante ang karaniwang tagalustay ng sweldong pinaghihirapan ng mga empleyado.

Kaya kung ako ang pipiliin mas masarap pa ring maging estudyante lalo na kung aral baon lang at madalas na pumapasok sa eskwela kahit na wala namang pasok para lamang magkaroon ng sweldo..

trabaho sa opisina

2009-08-07T06:54:00.000-07:00

Malapit na akong mag isang buwan sa aking pinagtatrabahuhan ngayon. Subalit sa bawat araw hindi ko maiwasang maiinis at maasar sa mga kasamahan ko, panu sino ba naman ang matutuwa kapag inuutusan ka ng mga bagay na wala namang kinalaman sa trabaho. Minasan napapaisip ako na ganun ba talaga ang mga pilipino? Iuutos at ipapasa sa iba ang mga kailanggang gawin lalu na kung superior sa iyo ang kanilang posisyon? At hanggang ngayon ay hindi ko pa rin alam kung ano ba talaga ang sakop ng aking tungkulin sa kumpanya bilang isang empleyado.

Minsan nakakaasar talaga pag madami kang trabahong nakatambak at abalang-abala kang tapusin iyon at bigla nalang may ibang sisingit upang utusan kang gawin ang bagay na pwede naman sila ang gumawa at sabay makikita mo matapos kang utusan ay wala naman silang ginagawa kung hindi ang makipagtsismisan sa iba pang mga empleyado.

Walang pake?

2009-07-23T07:45:00.001-07:00

Kanina isang ordinaryong pangyayari nanaman ang aking natunghayan sa isang grocery. Isang mag-ina ang naglalakad ng matabig ng hindi sinasadya ng kanyang anak ang isang balot ng sitsirya na nakasabit. Nang nalaglag ang sitsirya sa sahig, nilingon ng babaeng nakasagi ang kanyang nalaglag at tumuloy na ulit sa pag-lalakad. Kasama pa naman niya ang kanyang ina at hindi man lamang siya pinagsabihang pulutin a ibalik ang sitsirya.

Siguro ay maraming pilipino na sa ngayon ang walang pakielam sa mga bagay sa kanilang paligid, kahit na sila na mismo ang may kasalanan o hindi kaya ay kasama sa pangyayari. Kaya siguro ngayon eh nahihirapang umunlad at sumuong pataas ang ating bayan. Sana kahit sa maliit na paraan man lamang ay magawa nating makielam sa mga ngyayari sa atin. Iwasan na sana nating iasa sa iba ang mga bagay na maaari naman nating gawin dahil paginaasa lang natin sa iba ang mga bagay ay baka masanay na tayo na lahat na lamang ng bagay ay inaasa na natin sa iba. At dahil sa nasanay na tayo ay hindi na tayo matutong gumawa ng paraan kung papaano natin payayabungin ang ating sarili.

Ang lahat ng nasa paligid natin ay dapat din nating pakielaman. Maging mausisa sa mga bagay-bagay (wag sa mga tsismis) na maykatuturan sa pagsulong natin. Wag na rin nating hintayin na utusan pa tayo o hindi kaya ay pilitin pa ng iba para lamang kumilos. Masarap din naman sa pakiramdam ang pag-gawa ng tama at mabuti sa kapwa at pati na rin sa sarili.

Empleyado ka nga ba?

2009-07-22T04:50:00.000-07:00

Ngayon ang ika-5 araw ko bilang isang empleyado sa isang pribadong kumpanya. Dahil nga ika-5 araw ko na ay medyo marami na rin akong napuna na ibedensya sa mga sinasabi ng madla. Sa kumpanyang pinapasukan ko ay meron silang palugit sa mga empleyado na depende sa posisyon mo, nakakatuwa lang isipin na may mga empleyadong sinasagad talaga ang palugit na oras at syempre pagka-clock-in sa loob ng opisina ay uupo muna tapos magaayos ng mukha, buhok, damit at kung anu-ano pa pagkatapos nito ay minsan pupunta pa sa banyo at sa kung saan-saan, at hindi pa doon iyon nagtatapos makikipagkwentuhan pa muna sa iba pang empleyado. Bago ang oras ng tanghalian ay mapupuna mo na ang iba na nagaayos na ng gamit, nagliligpit na at nagaabang na lamang dumating ang alas-12. Pagkatapos naman kumain ay kukunin na ang time card upang makapag-clock-in na ulit at kukunin na ang sipilyo upang makapagsipilyo na at matapos noon ay magaayos nanaman. Pagkauwian na ay andyan na ang iba na nagaayos na agad ng mga gamit eh malayo pa naman ang uwian.

Pero meron din namang mga empleyado na pumapasok ng maaga upang simulan na agad ang mga trabaho nila at lumalabas na ng huli dahil tinapos na ang mga dapat gawin kahit na hindi iyon overtime. Kung baga pinagtatrabahuhan nila ang gada minutona binabayaran sa kanila. Kung minsan nga kahit ako ay napapagaya na sa kanila subalit sinisugurado ko naman sa aking sarili na tama ang ibinabayad sa akin. Minsan nga nabanggint ko kay Farrell na gusto ko lagi akong may ginagawa sa opisina ang sabi naman niya sa akin wag daw ako maghangad ng madaming gawain dahil hindi din naman ganoon kataas ang sahod.

Siguro kung ang lahat ng empleyadong Pilipino ay masisinop at ginagamit ng maayos ang mga oras na ibinabayad sa kanila ay may paraan pa para umasenso ang lahat. Kung may kakilala kayo sa inyong opisina na linulubus-lubos ang oras na ibinabayad sa kanya upang gawin ng maayos ang mga trabahong nakaatang sa kanya ay sana gawin na lamang nain silang isang mabuting huwaran. Huwag na nating gamiting katwiran ang mababang sahod. Inaamin ko na mababa nga lamang ang sahod na natatanggap ko, subalit para sa akin kailangan kong pagbutihin ang aking pagtatrabaho dahil tinanggap nila ako at pinagkatiwalaan sa posisyong inataw nila sa akin.

Para sa akin ang isang tunay na empleyado ay ang mga taong ginagampanana nila ng maayos ang kanilang tungkulin kahit na gaano kababa o kataas ang kanilang sinasahod. Ginagamit ng tama ang oras na nilalaan nila sa opisina at hindi kung anu-ano pa ang inuuna nila. Kaya nga mayroong oras na inilalaan ang mga kumpanya para magkaroon ng araw ng pahing ang kanilang empleyado at kung aalamin ninyo ang pamamalakad dati, maswerte na ngayon ang mga empleyado dahil binigyan na tayo ng oras upang makakain at makapagpahinga (break time) sa gitna ng araw sa trabaho.

Pinanggalingan:
Larawan

Huling Sulyap..

2009-07-15T03:47:00.000-07:00

Noong Linggo nagdesisyon kami ng pinsan ko na si kuya Rommel na pumunta sa Laguna upang pumunta sa burol ni ninang/ate Edith. Nagpasya kami na magkita sa labas ng Village na tinitirhan ko ng 4am para sunduin ako at isabay papuntang Laguna. Magsabi ulit kuya Rommel na 5 ng umaga na daw kami magkita dahil baka hindi siya magising. Bago pa lang mag 3 ng umaga ay gising na ako dahil nakakahiya naman kung mahuhuli pa ako. At noong handa na ako ay nagpadala ng mensahe si kuya Rommel sa pamamagitan ng cellphone na nagsasabi na kakagising lang daw niya. Kaya ang sabi ko eh i-text na lamang niya ako pagpaalis na siya doon at yun nga ang kanyang ginawa. Nagita kami ni kuya bago mag-6 ng umaga.

Una naming pinuntahan ay ang bahay ng namayapa na naming lola na kung saan nakatira ang nakakabatang kapatid ni kuya Rommel na si kuya Michael at ang asawa't anak nila, doon din anamn nakatira ang aming tiyo na si tiyo Rey na ninong ko din. Matapos kaming pumunta doon ay dumaan din kami sa babaeng kapatid ni kuya Rommel na si ate Maricel. Pagkadaan namin doon ay binisita din namin ang aking mga magulang at ang bunso kong kapatid. Makalipas ang ilang minuto ay nagpasya na rin kaming umalis dahil pupuntahan pa namin ang isa pa naming tiyo na may edad ng 87 sa kasalukuyan. Matapos noon ay dumeretso na kami sa burol ni ate Edith. Noong una nagdadalawang isip ako kung susulyapan ko ba siya o hindi, dahil simula ng pumanaw ang pinakamamahal kong lola (ina ni mama) ay mahirapna sa akin ang tumingin sa kabaong o kahit na kabaong lamang.

Noong pumasok na ako sa loob ng kanilang bahay ay naisip-isip ko na sa tagal ko rin siyang hindi nakita gusto ko sanang masulyapan man lamang si ate Edith sa huling pagkakataon. Huminga ako ng malalim at sinulyapan ko na siya. Para lamang siyang natutulog sa loob ng kabaong. Nangayayat ang kanyang katawan at nagmukhang matanda na (dahil siguro sa pag-gagamot niya sa sakit na kanser). Pinagmasdan ko ang mga tao sa paligid, wala man lamang umiiyak sa kanila kahit na ang anak ni ate Edith. Ang iba pa nga ay nagtatawanan, mejo naguluhan ako kung bakit ganoon dahil noong namatay ang aking lola ni hindi ko nga nasagutan ang huling pagsusulit ko dahil sa hindi ko matanggap sa sarili ko na wala na si lola at nangingilid pa ang luha sa aking mga mata, masakit ang pangyayaring iyon. Naliwanagan lamang ako noong nakausap ko ang kanyang bunsong kapatid, sabi ng kanyang kapatid (hindi ko maalala pangalan niya) "lahat naman tayo mamamatay din, una-unahan lang yan", at sa kataga niyang yoon kahit papaano ay naunawaan ko kung bakit ganoon. Masakit nga sigurong mawalan ng minamahal pero kung iisiping mabuti lahat nga naman tayo ay hahantong din sa kamatayan ang pagkakaiba lamang ay kung ano at paano tayo mamamatay, kung kailan at kung saan.

Huling Paalam..

2009-07-09T02:52:00.000-07:00

Ngayun-ngayon lang ay nakatanggap ako ng isang masamang balita, balitang ayaw matanggap ng mga tao, ang pagkamatay ng isang taong malapit sa iyo. Kakatapos lang namin kumain ng umakyat ako sa aming silid upang magpahinga sa kadahilanang masma ang aking pakiramdam. Napansin ko ang aking telepono (cell phone) sa tabi ng kompyuter at nakita ko na may mensahe ako kaya binasa ko agad, laking gulat ko na nagpadala ng mensahe ang isa sa pinakang malapit kong pinsan at ang nilalaman noon ay isang malungkot at masamang balita, "Gud pm kristine patay n c ate edith, pksv m s ate chelen m.ate cel.". Hindi ako agad naniwala na patay na ang aming pinsan, ang aking ninang sa binyag, kaya ang ginawa ko ay tiningnan kung nasa listahan ng mga naka-online ang isa ko pang pinsan (nakakatandang kapatid ni ate cel) at nung nakita kong naka-online eh agad kong kinumpirma ang ngyari. Totoo nga, kakamatay lang niya ngayon dahil sa sakit na breast cancer. Nakakalungkot isipin dahil ni hindi ko man lamang alam na may ganoon palang karamdaman ang aking ninang.

Nanaginip pa naman ako kagabi, isang kakaiba at wirdong panaginip, panaginip na may kahulugan marahil. Dahil sa mejo maselan ang aking napanaginipan hindi ko na lamang babanggitin.

Matagal-tagal ko na ring hindi nakikita si ninang Edith, tapos gantong klaseng balita pa ang malalaman ko. Nakakalungkot talaga, nakakapanlambot. Isang tusong sakit talaga ang cancer, pero marahil hanggang dito na lamang talaga ang kanyang buhay dahil malamang nagawa na niya ang misyon niya dito sa lupa.

Ang tanging hangad ko na lamang ngayon ay magkaroon siya ng katahimikan at kasiyahan sa piling ng Diyos Ama. Nawa'y ipagdasal natin ang kanyang kaluluwa upang mapabilis ang paglilitis sa kanya sa purgatoryo. Maraming salamat po.

Masarap kayang maging lalake?

2009-07-08T22:27:00.000-07:00

Isa sa pinakang teribleng pangyayari sa akin buwan-buwan ay ang tinatawag na buwanang dalaw sa babae. At dahil isa akong babae madalas kong nararanasan ang matinding pananakit ng puson o mas kilala sa tinatawag na Dysmenorrhea. Madalas kong nararanasan ang matinding pananakit ng puson, pananakit sa may babang bahagi ng likod, pananakit ng balakang, panlalambot ng mga hita, pagsusuka, pagkahilo, pagsakit ng ulo, pamumutla at minsan eh hinihimatay pa ako dahil sa sakit.

Minsan nasabi ko na sana maging lalake na lang ako dahil isang beses lang naman makakaranas ng matinding sakit ang mga lalake at iyon ay kapag tinulian sila. Samantalang ang mga babae ay buwan-buwan na ngang nagkakaroon ng Dysmenorrhea sila pa ang manganganak at pagdating sa edad na 41-59 ay magkakaroon pa ng Menopause.

Masarap maging babae pero dahil sa dami ng mararanasang sakit sa buhay ay minsan naiisip ko na swrte ang lalake dahil hindi nila nararansan ang mga bagay na iyon. Minsan ka lang makakaranas ng ganoong klase ng sakit, paglalake ka pa mas mataas ang posisyon mo hindi lamang sa lipunan pati na rin sa bahay. Kung sana nakakaranas din sila ng ganoong klase ng paghihirap eh hindi ko na kailangang magblog ng ganito. ^^

Pero dahil minsan sa kapilyuhan ko eh masaya na rin ako na maging babae kasi kapag nakikipagaway ako sa ibang lalake eh mas kinakampihan pa ako dahil babae ako. Pag sa bus, LRT, jeep at kung saan saan pa eh mas pinaprayorita minsan ng ibang kalalakihan na mapaupo ang mga babae. At madalas din na nasusunod ang mga gusto ng mga babae lalo na sa mga kapartner nila dahil siguro paghindi nasunod gusto namin eh nagtatampo agad kami at dahil mahal naman ng mga lalake ang mga babae eh wala na silang magagawa kung hindi gawin at ibigay nalng ang gusto ng mga kababaihan. Kaya madalas na pagmay gusto akong bagay ay pinipilit ibigay ni Farrell sa akin.

Masarap nga sigurong maging lalake pero kung bibigyan ako ng Diyos ng pagkakataong pumili ng aking kasarian eh mas pipiliin ko pa rin maging isang babae. Bakit? Dahil sa 22 taon ko ng babae eh nahahanap ko parin ang kaligayahan ng buhay sa kabila ng mga sakit na nararanasan ko. Siguro nasa tao na rin kung paano nila papahalagahan ang kasariang ibinigay sa atin ng Diyos. Masaya ako at babae ako dahil kahit papaano ay may madaming bagay na kayang gawin ang mga babae na hindi kayang gawin ng mga lalake. At sa panahong ito ay pinipilit namang makipagsabayan ng mga babae sa mga bagay na kayang gawin ng mga lalake.

Pinanggalingan:
http://www.inmagine.com

Wala sa Sarili?

2009-07-07T07:04:00.001-07:00

Kanina habang ako ay nagpapaeksamin sa Health Stat sa Marikina para sa mga pangunahing kinakailangan para ako ay tuluyan ng makapagtrabaho sa Sta. Lucia. Pagpunta ko doon ay may mga papel akong pinunan dahil iyon ang kanilang pangunahing kinakailangan para sa eksaminasyon.

Nang matapos ko na ang aking pagsusulat ay sinamahan ako ng isang nars doon sa kanilang laboratoryo upang isagawa ang mga eksaminasyong pang laboratoryo. Pagdating ko doon ay pinaupo ako sa isang mataas na silya at may ilinagay na papel ang isang nars doon sa may tabi ko na naglalaman ng mga eksaminasyong gagawin sa akin.

Matapos ang ilang sandali ay may lumapit sa aking isang babae at kumuha ng bulak at alkohol sa kanilang lalagyanan. Marahan niyang nilinis ng bulak na may alkohol ang aking hinlalato at matapos noon ay bigla na lamang akong nagulantang dahil ang tinusok nung babae ay ang aking palasingsingan. At ni hindi nga nya ata napansin ang bagay na iyon.

Minsan talag may mga taong lumilipad-lipad ang utak. Kahit na sabihin mong ekserto na ang isang tao sa isang bagay ay malaki pa rin talaga ang epekto pag walang sapat na konsentrasyon sa mga bagay na ginagawa. Ako man madalis ding ganoon at mas madala akong nagkekwento ng hindi ko alam kung ano na ang sinasambit ko sa iba.

Pagkukumpleto ng mga kailangan para sa Trabaho..

2009-07-07T03:39:00.000-07:00

Kahapon ay tinawagan ako ng Sta. Lucia sa telepono dahil ako daw ang napili nilang magtrabaho para sa Merchandising Department at pinapupunta na nila ako doon para makuha ko na ang listahan ng mga kailangan kong ipasa sa kanila upang tuluyan na akong makapgtrabaho sa kumpanya nila. Masayang-masaya ako sa narinig kong balita at syempre dali-dali kong ginising si Farrell upang sabihin sa kanya kung ano na ang ngyari. Magtatanghalian na kami ng biglang bumuhos ng malakas ang ulan at kasama pa nil ang kanyang mga kabarkadang kulog at kidlat. Buti nalang at nakakapagmaneho na si Farrell kaya kahit papaano eh hindi na kami nahirapan.

At ngayon nga ay inasikaso ka na ang mga kinakailangan ko para maibigay na sa Sta. Lucia ang kanilang mga kailangan. Mainit ang sikat ng araw ng kami ni Farrell ay lumabas ng bahay, at ang jeep na nasakyan namin ay sobrang sikip na dahil sa dami ng pasahero. subalit pagkalipas ng ilang minuto sila ay nagbabaan na at nakaupo na kami ng maayos. Bimaba na si Farrell sa LRT line 2 sa Santolan dahil pupunta na siya sa kanilang paaralan. Samantalang ako ay nanatili sa loob ng jeep upang pumunta sa NBI para sa pag-renew ng aking NBI Clearance. Pagdating ko sa River Banks nagtanong ako sa gwardya kung saan yung NBI atiinuro naman niya, pagpunta ko sa itinurong dirksyon sa akin ay nagulantang ako sa dami ng tao na andoon sa labas at naghihintay sa pagbukas ng NBI. At dahil nasa may Parking Lot ang lokasyon ng NBI ay tumagaktak ang pawis namin. Nag nagbukas na ang NBI nagmamadaling nagpasukan ang mga tao (at may ibang pasimpleng sumisingit sa pila) pagkatapos kong magbayad at maibigay ang luma kong NBI Clearance sinabihan ako na bumalik nalang sa Hulyo 16, at tinanong ko kung bakit sabi ng manong ay dahil sa may katulad ang aking panaglan. Pagkatapos noon ay tumungo na ako sa Health Stat para sa pagsusulit sa laboratoryo, at hindi man lang nila sinabi na kailangang magdala ng litrato, ID at ng dumi. Kinuhaan na rin nila ako ng dugo bago pa ako pumunta sa Sta. Lucia upang bilhin ang mga kailangan ko at para na rin magpakuha ng litrato. Sa aking pagbalik sa Health Stat biglang bumuhos ang ulan at nabasa ako dahil sa wala akong dalang payong kaya para hindi na ako tuluyan pang mabasa ay sumakay na ako ng jeep kahit na sa ikatlong kanto lang yung laboratoryo. Pagdating ko doon ay isinagawa na ang iba pang examinasyon na hindi ko natapos noong una kong punta doon. Matapos ang ilang exsaminasyon ay pinababalik nalng ako bukas para sa natitira pa. Noong ako ay pauwi na mejo ambon nalng ang ulan kaya naglakad nalng ulit ako at dahil siguro sa basang daan at sa layo ng aking linalakad hindi ko na namalayan na napigtas na pala ang aking suot na sandals. Namalayan ko nalng ng magtaka ako na parang may nakadikit na kung ano sa paa ko at yun na pala ang napigtas na bahagi ng aking sandals. Nagmamadali na akong umuwi kahit na marahan lamang ang paglalakad ko dahil sa takot na matuluyan ang aking suot sa paa.

Ngayon ako ay sobrang pagod na at masakit na ang aking paa dahil sa ilang oras ko ding maglalakad at pagakyat at baba sa hangdanan ng tawiran. Mejo lumala na din ang sakit ng ulo ko at nagkasipon na ako, giniginaw din ako dahil sa pagkakabasa ko sa ulan. Sana bukas ay matapos ko na ng maayos ang mga kailangan ko upang maibigay ko na sa Sta. Lucia ang kanilang mga kailangan.

Ang aking kaarawan..

2009-07-04T07:20:00.000-07:00

Ngayon ay ang aking ika-22 kaarawan. Noong bata pa ako sobrang inaabangan ko ang pagsapit ng aking kaarawan dahil madalas ay meron akong mga regalo, handa at madalas na nasusunod ang aking mga nais. Ganoon ang karaniwang pangyayari tuwing sasapit ang aking kaarawan subalit ang mga iyon ay nangyari noong ako ay nasa elementarya.

Tatlong taon na simula ng nagdadaos ako ng aking kaarawan na hindi ko kasama ang aking pamilya. Nitong mga nakaraang taon eh ang pamilya na ng aking kasintahan ang aking nakakasama tuwing dadating ang aking kaarawan. Kahit na hindi pa naman nila ako totoong kapamilya eh tinuturing na nila akong parte ng pamilya at dahil sa kaarawan ko nga ay kumain kami sa labas at inilbre pa ako ni Farrell. Natutuwa ako ngayon dahil kahit papaano ay may nagreregalo pa sa akin at hindi lang iyon, nakakatuwa pa kung papaano ako naregaluhan. ^^

Para sa akin, etong araw na ito ay sobrang nakakabitin, hindi ko alam kung bakit ba ang iksi ng araw, nabibitin ako sa oras ng aking kaarawan sana ay pede pang pahabain dahil masaya ako ngayong araw na ito kahit na wala ang aking mga kamaganak. Nagpapasalamat ako sa Diyos dahil hinayaan pa niya akong mabuhay hanggang ngayon at iyon ay sapat ng regalo para sa akin ngayong aking kaarawan.

Barker?

2009-06-29T19:36:00.000-07:00

Sa Pilipinas, mapapansin natin na laganap na sa mga teminal ng mga pampublikong sasakyan ang mga taong nagtatawag ng pasahero o ang tinatawag na "barker". Ano nga ba ang barker? Kapag pinagmasdan mo ng mabuti mapupuna mo ang mga bagay na ginagawa nila, sinisigaw ang destinasyon ng pampublikong sasakyan sa mga pasahero upang doon sumakay.

Ang pagtawag ng pasahero para sa pampublikong sasakyan kahit na matindi ang sikat ng araw o hindi kaya eh malakas ang ulan ay ang gawain ng mga barker. Mahirap na trabaho ang kanilang ginagawa sa kapalit lamang ng kakarampot na bariya. Hindi lamang ang mga driver ng pampublikong mga sasakyan na tulad ng jeep, fx at bus ang kanilang tinutulungan pati na rin ang ibang mga pasahero. Kapag pupunta ka sa lugar na hindi mo alam kung paano pumunta eh maaari mo naman silang tanungan ng masasakyan kung paano pumunta sa paroroonan mo. At kapag may dala-dala kang madami o mabibigat na dalahin ay nariyan sila para tumulong sayo sa magbuhat ng mga bagahe mo.

Pero bakit ngayon eh parang hindi na kanais-nais ang mga barker na eto? Sa halip na makatulong eh sila pa madalas ang umaabala hindi lamang sa mg pasahero gayun din sa mga driver. Nitong nakaraang sabado napanood ko sa telebisyon na may kung anung gimik ang mga barker sa quiapo na kung saan eh sapilitan nilang hinihingian ng pera ang mga jeep na dumadaan sa umanoy teritoryo nila.

Noong ako ay nasa kolehiyo pa lamang eh masama na rin ang karanasan ko sa mga barker sa katipunan *yung naadoon sa highway hindi yung nasa terminal* noong nakasakay na ako sa jeep eh hinablutan ng kwintas ng barker yung babaeng nasa harapan ko mabuti nalamang at maagap yung babae at inunahan niya yung barker. Yung aking kamagaral naman dati ay ninakawan ng mga batang barker, ang kwento pa nga ng aking kamagaral eh tinutulungan daw siya ng mga batang barker na magbukas ng pinto ng fx eh yun pala eh dinukutan na siya agad. At habang tumatagal eh parami na ng parami ang mga barker doon sa Aurora at nung ika 4th na taoon ko na sa kolehiyo ay sobrang malalala na ang mga barker. Sapilitan ka na nilang isasakay at itutulak sa mga jeep na tinutulungan nila kahit hindi naman iyon ang sasakyan mo. Hindi ko lubos maunawaan kung bakit nagkaganoon na sila. Sana naman maisipan naman nilang ayusin nalang ang daloy ng trapiko sa lugar na iyon upang masmaging kapakipakinabang hindi lamang sa mga pasahero pati na din sa mga driver ng mga sasakyan, pampubliko man o hindi.

Nintendo Wii

2009-05-22T21:48:00.000-07:00

The Wii (ウィー, Uī, pronounced /'wi;/, like the pronoun we) is a home video game console released by Nintendo. As a seventh-generation console, the Wii primarily competes with Microsoft's Xbox 360 and Sony's PlayStation 3. Nintendo states that its console targets a broader demographic than that of both. As of December 31, 2008 the Wii leads the generation over the PlayStation 3 and Xbox 360 in worldwide sales.

A distinguishing feature of the console is its wireless controller, the Wii Remote, which can be used as a handheld pointing device and detect movement in three dimensions. Another distinctive feature of the console is WiiConnect24, which enables it to receive messages and updates over the Internet while in standby mode.

The Wii is Nintendo's fifth home console, the direct successor to the Nintendo GameCube, and able to play all official GameCube games. Nintendo first spoke of the console at the 2004 E3 press conference and later unveiled the system at the 2005 E3. Satoru Iwata revealed a prototype of the controller at the September 2005 Tokyo Game Show. At E3 2006, the console won the first of several awards. By December 8, 2006, it had completed its launch in four key markets.

Source and for more info..

Ano nga ba ang lumalabas sa sugat?

2009-05-16T03:10:00.000-07:00

Noong ako ay mumunting bata pa lamang at wala pang kamuang-muang sa mundo ay madalas na panakot sa akin ng mga nakakatanda sa akin tuwing magkakasugat ako ay may lalabas daw na pari, tren, kalabaw at kung anu-ano pa kapaghindi ko pinapalinis ang aking sugat. Pero yun nga ba talaga ang lumalabas sa sugat?

Dati rati pag nagkakasugat ako madalas kong nililinis ng mabuti at binubuhusan ko pa ng alkohol dahil sa takot na baka nga may lumabas na kung ano mula sa aking sugat. Ngunit habang tumatagal eh napansin ko na may may nakita akong ibang tao na may sugat eh wala namang lumalabas na kung ano kaya simula noon eh hindi na ako masyadong nagpaapekto sa mga sinasabi nila sa akin ang madalas ko nalang na isinasagot sa kanila ay "eh di masaya pagmay lumabas na tren sa sugat ko, magkakaroon na ako ng tren!", "wow may lalabas na kalabaw, magkakaroon na ako ng alagang kalabaw.." ng lumaon ay hindi na talaga ako naniwala sa mga sinasabi nila lalo na noong nasa kindergarten na ako.

Ang paglabas ng kung anu-ano sa sugat ay gawagawa lamang ng mga matatanda upang ipantakot sa mga batang ayaw magpalinis ng sugat. Ang hindi ko lang lubos maunawaan eh bakit kailangan pang ipantakot ng mga nakakatanda sa mga bata ang ganoong bagay, maaari naman nilang kausapin ng maayos ang mga bata kung bakit kailangang linisin at magamot ang sugat. Noon pa mang bata ako eh nauunawaan ko na rin ang ibang mga bagay-bagay, kung ipapaliwanag naman sa akin ng mga nakakatanda sa akin kung bakit pa kailangang linisin ang sugat eh tiyak naman na mauunawaan ko.

Sa ngayon alam ko na kung bakit kailangang linisin ang sugat, malamang eh nakatapos na ako ng kolehiyo,nung nasa elementarya pa ako itinuro sa amin ng aming guro kung bakit pa ba kinakailangang gamutin ang sugat, isa sa paliwanag nya ay para hindi maimpeksyon at pagmulan pa ng dahilan kung bakit pa lalala ang sugat at ang malala eh magkaroon ng mas malubhang sakit dahil sa pagpasok ng mga mikrobyo sa loob ng sugat.

Hindi kailangang takutin ang mga bata dahil maaring makaapekto ito sa mga bata. Kung maipapaliwanag ang mga bagay-bagay ng maayos na walang halong pananakot ay hindi magigiging matatakutin ang mga bata. Ang mga bata ay dapat hinuhubog ng matuwid at hindi sa takot. Sa tuwinang tinatakot ang mga bata ay para na ring tinatanggalan ng karapatang umuntindi sa mga bagay-bagay.

~ Dugo ang lumalabas sa sugat hindi pari, kalabaw, tren at kung anu-ano pa.. Ang pananakot ay hindi magandang aral sa mga bata..

KrisKulit

Ano ang mali sa jeep?!

2009-04-16T07:34:00.000-07:00

Karaniwang pampublikong sasakyan na ng jeep dito sa Pilipinas, simula pa lang ng ako'y magkaroon ng muwang dito sa mundo eh nakikita ko na yang jeep na yan. Noong nasa elementarya palang ako eh nagkaroon din kami ng jeep subalit ibinenta din ng ama ko dahil sa hindi naman namin magagamit. Ang jeep ay may iba't ibang klase; may matulin, may mabagal, may maingay, may tahimik, may mainit at meron ding jeep na akala mo eh ginawa ng tindahan dahil sa dami ng burloloy. At sa tagal na ng panahon na sumasakay at nakakakita ako sa jeep, ay may mga bagay akong napupuna na may mali dito, ang mga bagay na sa aking palagay ay may mali sa desenyo ng mga jeep dito sa Pilipinas.

Pero bakit ko nga ba naisip na mali ang desenyo sa jeep? Noong pa ay nauso na ang term na "1, 2, 3" sa jeep, anu nga ba ang "1, 2, 3"? ito yung tawag kapag hindi ka nagbayad ng pamasahe at sa palagay ko kaya yun din ang tawag dun ay dahil ito ay pinaiksing; 1-sakay, 2-baba, 3-takbo. Pero hindi ko talaga alam kung ganun nga ba yun o may iba pang ibig sabihin. Naungkat ko ang bagay na eto dahil isa ito sa mali sa desenyo ng jeep, ang akyatan at babaan ng jeep ay nasa likuran ng sasakyang ito. May mga panahon na pagnasa loob ako ng pampublikong jeep ay may napupuna akong mga pasahero na sumasakay lamang ngunit hindi nagbabayad, ang iba eh sasakay sabay sasalisi sa driver ng jeep, may pagkakataon nga na may matinik na driver ng jeep na alam kung sino ang nakapagbayad na at hindi pa at nagkaton pa na nakasakay ako sa jeep na iyon. Minsan tuloy naiisip ko na mas maganda siguro kung ang pasukan ng mga tao eh andun sa may harapan katulad sa mga bus para namamatyagan ng driver o kunduktor kung sino ang hindi pa nagbabayad.

Kung makakapunta ka sa mga probinsya mapapansin mo agad kung gaano kadami ang taong nakasakay sa jeep dahil minsan eh ang mga driver eh iniisip nalng ang kanilang kikitahin kapalit minsan ng mga kaligtasan ng kani-kanilang pasahero. Kaya kadalasang maririnig na aksidente ng mga taong sumasakay sa jeep eh nahuhulog dahil nga nakasabit sila. Minsan kahit ang mga bata eh nakasabit na rin para lamang makasakay sa jeep meron ding ibang mga babae na sumasabit kaya nag nagyayari nasasabit din ang kanilang buhay sa panganip na maaring dumating sa aknila habang sila ay naglalakbay. Eh kadalasan pa ng daan sa mga probinsya ay lubak-lubak, paliko, liko at kung anu-ano pang maaring mapanganib na daan.

Isa pang bagay na aking napuna eh kapag nagkataong may babaeng nakapalda ang sumasakay (para kasi makapasok sa loob ng jeep eh kinakailangan pang tumuwad hanggang makapasok) eh mapapansi mo ang mga mata ng ibang pasahero lalo na ang mga lalake na bumabaling ang tingin sa likuran o hita. Meron din namang mga babae na tuwing sumasakay sa jeep eh hindi man lamang inaalalayan ang kanilang damit at minsan hindi rin maiiwasang mapansin at masilipan ang kanilang mga hinaharap. Kinakailangan talagang yumuko o tumuwad ng bahadya upang makapasok sa loob ng jeep dahil sa mababa nitong bubungan.

Paano kung matanda ka na at mahina na ang iyong mga tuhod at masakit na ang iyong balakang? Tuwing bakasyon nung ako ay nasa elementarya pa lang eh madalas ang dalhin ng aking lola sa kanyang tahanan sa Laguna, at dahil hindi kami maihahatid ng aking mga magulang dahil sila ay masyadong abala sa kanilang negosyo ay sumasakay nalang kami sa pampublikong jeep. Noong bata pa talaga ako eh ayos lang ang lola ko sa pagsakay ng jeep ngunit habang tumatagal eh nahihirapan na siyang sumampa sa unang baitang nito dahil nga sa may kataasan at kailangan pa siyang tulungan sa pagsampa sa jeep.

Nung ako rin ay nasa grade1 pa lamang eh tunuruan na akong umuwi magisa, madalas eh hindi ako nakakasakay sa jeep dahil sa hindi ako makaakyat, minsan nga pag naiisip ko kung gaano akong nahirapan sa pag-gapang para lamang makasakay. Kaya tuwing mayroong buwanang pagsusulit eh masayang masaya ako hindi dahil sa gustong gusto ko ng mga pagsusulit sa halip dahil sa madadalian lamang akong makasampa at makagapang paakyat ng jeep, hindi tulad tuwing ordinaryong mga araw na may dala-dala akong malaking bag pack na may lamang 13 pirasong kwaderno at 10-13 pirasong libro habang meron akong hawak na malaking payong (kapag maulan) at baunan (lunch box).

Pero kung iisiping mabuti ang galing din ng nakaisip na ang jeep ay pedeng gawing pampublikong sasakyan kasi kung aalamin natin ang orihinal na pinanggalingan ng jeep eh mamamangha din kayo. Akalain nyo ba na ang jeep na karaniwang pampublikong sasakyan dito sa Pilipinas eh sasakyan ng mga US militaries na nakabase dito sa pilipinas noong World War II. Pagkatapos ng gera eh itinambak nalang ng mga militar itong mga jeep na ito dito sa Pilipinas at yung iba eh binenta pa nila. Mula sa mga sasakyang pinagsawaan at wala ng halaga sa mga amerikano eh lubos pusong tinanggap ng mga Pilipino at gginamit nila ang pagigiging malikhain. Binago ng mga Pilipino ang disenyo, tinanggal ang ibang parte ng sasakyan na hindi naman nila magagamit, dinagdagan ng mga detalye, ginwang makulay at maganda. Pero bakit nga ba "jeep" ang tawag dito? Noong panahon kasi ng gera ang tawag talaga dito ay "GP" na ibig sabihin ay "Government Purposes" o "General Purpose" at di kalaunan eh naging Jeep na ang tawag dito.

Mula sa mga bagay na hindi na mapapakinabangan eh nakagawa pa rin ng paraan ng mga Pilipino kung paano magigiging kapaki-pakinabang sa kanila ang mga bagay bagay. Siguro walang mali sa desenyo ng jeep dahil sa mga bagay na napupuna ko eh hindi ang jeep ang may mali kung hindi ang mga taong gumagawa ng kamalian. Ang hindi pagsunod sa tamang batas ay isa lamang sa mga kamaliang nagagawa ng mga driver ng jeep. Minsan din naman may mga driver ng jeep na sumisingil ng sobra-sobra sa kanilang pasahero animoy mayy interest pag sumasakay ka sa kanila. Ang mga pasahero naman minsan eh basta nalang bumababa ng walang abiso sa driver kaya sila minsan nahuhuli sa salang paglabag sa batas trapiko. Ang mga pasahero ay dapat din magbayad ng tama sa kapalit ng paghatid sa destinasyong dapat puntahan. Marami pang kung anu-ano kapuna-punang kamalian ang nagagawa ng mga tao ang mga bagay na nasabi ko ay ang sobrang karaniwan nang ngyayari sa atin.

~ Kung ang lahat ng Pilipino ay magkakaroon ng disiplina sa sarili ay magkakaroon pa ng pagasang bumangon ang ating bayan... Sama-sama tayong magtulungan upang makamtan ang kaunlarang inaasam..

-KrisKulit

Kawalan ng trabaho? Kailangan bang isisi sa Gobyerno?

2009-04-02T00:11:00.001-07:00

Sa unti-unti kong pag-tunghay sa Pilipinas na aking bansang sinilangan, hindi ko maiwasang madismaya at mapabuntong hininga dahil sa kalunos-lunos na nangyayari sa akin pinakamamahal na bayan. Hindi ko alam kung saan ako magsisimula at kung paano ko pagtatagpitagpiin ang mga kuro-kuro sa aking isipan dahil sa dami ng masalimuot na pangyayari hindi lamang sa Pamahalaan ng Pilipinas maging sa mga mamamayan.

Marami akong kababayan na may taliwas na pagiisip, sinisisi nila ang lahat ng kahirapan at pagdurusa sa gobyerno, hindi ko naman maiwasang mapailing dahil sa kanilang mga hinaing at reklamo sa gobyerno.

Kakulangan sa trabaho ang isa sa mga himutok ng karamihan ng mga Pilipino, irinereklamo ng karamihan ang kawalan trabaho nila sa gobyerno, minsan napapaisip tuloy ako kung ang mga Pilipino ba ngayon ay hindi na marunong magisip at padalos-dalos nalang sa mga sinasabi nila. Una sa lahat, hindi naman ang gobyerno ang nag-mamayari ng lahat ng negosyo at kumpanya na naandito sa ating bansa, ang gobyerno lang naman po ang mga taong may katungkulan upang kahit papaano eh magkaroon ng kaayusan at pagkakaisa ang bawat mamamayan ng Pilipinas. Ang mga taong nagrereklamo at nagagalit sa ating pamahalaan ay ginawa ba ang lahat upang makahanap ng magandang trabaho? Bakit hindi muna suriin ang sarili bago maghimutok, matuto sana naman tayo ng malawak na pagunawa sa mga krisis na nangyayari ngayon. Alam naman natin na merong Global Financial Crisis ngayon at dahil dito hindi maiiwasang magbawas ng mga tauhan ang karamihan sa mga kumpanya. Ginagawa pa rin naman ng ating pamahalaan ang lahat upang makatugon sa mga pangangailangan ng karamihan sa ating mga kababayan. Nito nga lang nakaraang mga araw eh nagsagawa ng Job Fair ang ating pamahalaan upang mabigyan nang pagkakataon ang ibang mga aplikante na makapaghanap ng trabaho sa mga kumpanyang lumahok sa sinagawang Job Fair. Ako ay isa rin sa mga milyun-milyong tao na naghahanap ng magandang trabaho dito sa ating bansa. Dahil sa aking karanasan sa pagigiging aplikante sa iba't ibang kompanya, masasabi ko na mahirap pumila at makipagsabayan sa iba pang mga aplikante, hindi rin biro ang mga gastos mo; pamasahe, pagkain, inumin, pagpapaimprenta ng resume, bio-data etc.., mga damit at sapatos na nararapat sa pag-aaply sa trabaho at kung anu-ano pa. At kung halimbawa eh nakapasa ka na sa mga interview hindi ka pa rin talaga makakahinga nang maluwag sa gastusin dahil nagsisimula pa lang iyon. Nariyan pa ang pagkuha sa mga requirements na hinihingi ng kumpanyang iyong papasukan, at ang pinakamabigat sa mga iyon ay ang medical examination, maglalakad ka pa ng TIN (kung ngayon ka lang magkakatrabaho), NBI Clearance (na kailangan mo pang i-renew pagkalipas ng ilang buan), SSS, at kung anu-ano pang ka-ekekan. At sa mga panahong maibigay mo na ang mga requirements na iyon eh hindi pa rin ata sigurado na makukuha mo talaga ang posisyong iyon kasi isipin mo nalang na kailangang makapasa ang lahat ng iyon sa kanilang kinakailangan na empleyado, paano kung ang medical results mo eh hindi pasado sa kanila? Eh di nagsayang ka lang ng pera, pero kung papalarin maari mo namang makuha ang posisyong inaplayan mo at marahil ang unang sweldo mo eh pambawi lang sa nagastos mo sa pagaasikaso sa lahat-lahat subalit kung maliit nga lang ang sweldo mo, ay baka ilang swelduhan pa bago mo makuha yung nagastos mo sa paglakad ng lahat ng requerments pati na rin sa mga nauna mong pag-aaplay.

Minsan nagdadalawang isip din ako na siguro nga may kasalana ang ating gobyerno kung bakit ganto ang nagyayari kasi kung iisipin mo eh maari namang maglakip ng kahit konting pondo ang ating nanununggkulan para sa mga estraktura sa ating bansa, ang nagyayari kasi karamihan ng mga investors ay mga dayuhan at dahil dito pakiramdam ko eh patingi-tinging inilalako ng pamahalaan ang ating kakapirangot na bansa, ang paliwanag ng iba na kaya dayuhan ang mga investors ay dahil sila lamang ang may kakayanang magpondo ng malaking halaga. At kung meron mang Pilipino eh iilan-ilan lang. Siguro maraming tao ang sumisisi sa ating gobyerno sa mga bagay na ngyayari nagyon ay dahil na rin sa kadumihan ng paksang "pulitika" ulti mo kasi ang pinakamaliit na sangay ng ating pamahalaan eh hindi rin marunong sumunod sa sinumpaang tungkulin at hindi talaga nagsisilbi sa ating bayan sa halip ginagawa nilang pananggalang ang kanilang posisyon upang maging MAS makapangyarihan sa atin, minsan tuloy iniisip ko kung nagaral nga ba sila ng Konstitusyon ng Pilipinas 1987, dahil nasusulat doon ang kanilang mga tungkulin at limitasyon, sana lang kung merong makakabasa nito na may katungkulan eh magbaik-tanaw sila sa mga bagay na dapat nilang ginagawa at kung hanggang saan nga ba talaga ang limitasyon nila. Maraming beses na rin kasi akong nakakita ng mga nasakantungkulan na hindi ginagawa ang kanilang gawain, halimbawa pangongotong (marami talagang nangongotong na pulis/MMDA etc. ilang bese na rin ako nakakita nito), at ang pinakang malala dito ay hindi marunong sumunod sa batas ang karamihan, nang nakaraan lamang eh nakakita ako ng dalawang pulis na nakasakay sa motorsiklo at ang pangunahing batas sa pagsakay sa motorsiklo eh kailangang magsuot ng proteksyon sa ulo subalit ang dalawang pulis na ito ay humaharurot pa sa bilis ang pagpapatakbo at wala man lamang suot na helmet.

Maraming mga propesyonal at mahuhusay na Pilipino sa iba't ibang larangan ng industriya, subalit bakit ang ating bansa eh ganito pa rin? Nasaan nga ba sila? Ang mga taong ito ay ang tinatawag ng karamihan na "Bagong Bayani". minsan iniisip ko na Bagong Bayani ba talaga natin silang matatawag? Ang mga tanong nagsisilbi sa mga dayuhan, inaambag ang lahat ng kanilang kaalaman at kakayanan sa mga dayuhan upang mas lumaganap at yumaman ang kanilang bansa sa kapalit ng karampot na salapi? Eh bakit hindi na lang sila magsilbi sa ating bayan? Malamang ang isasagot nila ay "sapat ba ang mga oportunidad na meron sa Pilipinas?", "makakakuha ba kami ng malaking sahod at magandang benepisya katulad ng nakukuha namin dito?" at kung anu-ano pa na may kinalaman sa pera. Bagong Bayani bang matatawag ang mga taong nagsasakripisyo kapalit ang mga dolyar? Hindi ba ang mga bayaning tinatawag eh ang mgataong tumutulong at ginagawa ang lahat para sa kanilang minamahal na bayan/kababayan? Siguro mas matatawag ko pang Bagong Bayani ang mga taong nananatili dito upang iambag ang kanilang kaalaman at karunungan upang mas uumunlad ang ating bansa. Kung tutuusin nga eh magigiging maunlad tayo kung ang mga taong propesyonal ang mga taong andirito sa bayan upang magtrabaho, dahil mula sa kanila ay mas matututo ang mga Pilipino. Isang magandang halimbawa nalang ang mga nurse, maraming nagtatapos sa kursong Nursing pero bakit dito mismo sa ating bansa eh kulang na kulang ang mga nurse? Anung nagyari sa mga nakapagtapos na ito? Naglaho na nga lang ba sila bigla? Ako man ay may kapatid na Nurse at hindi ko rin lubos maisip kung bakit mas gusto pa nyang mangibang bansa para sa mas malaki sweldo na kanyang kikitain. Eh sa pagkakaalam ko ang mga nurse eh dapat tumulong sa mga taong nangangailangan, wala bang nangangailanagn sa ating bansa? Dahil sa pagtaas ng demand sa mga nurse, ayun nagsulputan na din ang mga paaralan, ultimo ang ibang doktor eh nagnurse na rin dahil sa mas mataas na sahod. Ang mga magagaling na manggagamot at tagapagalaga eh nawala nang parang bula sa ating bansa, samantaling iilan-ilan nalang ang natira dito. Bago sana isipin ang salaping kikitain eh isipin muna ang propesyon at tungkuling sinumpaan.

Sana magkaroon pa ng pagbabago ang ating bansa.. Sana ang pagbabago eh magsimula na lamang sa ating sarili.. Wag isisi ang lahat nang ngyayari sa kung kani-kanino, sahalip tingnan ng mabuti ang sarili kung ano ang kayang iambag sa ating bansa.. Hindi pa naman huli ang lahat, kaya pang bumangon ng Pilipinas basta magkaroon ng pagkakaisa at tamang disiplina sa sarili..

~Ang pagbabago ay nagsisimula sa maliit, hindi sa malaki.. Kung magsisimula ang mga indibidual ang pagbabago sa kanilang sarili magkakaroon ng malaking pagbabago..

KrisKulit

Junior Philippines Internet Commerce Society (JPICS)

2008-12-06T19:07:00.000-08:00

So what is JPICS all about? To start with JPICS means Junior Philippines Internet Commerce Society, it is an existing organization in Miriam College that's required for all E-Business majors students. Every students in Miriam College can join this organization.

Pictures of our beloved pet birds....

2008-10-11T02:47:00.000-07:00

Here are some of the pictures of our pet birds.. "They are NOT for sale.."

This is my favorite pet bird.. He's name is Peachie.. We named him after the peach fruit (you'll found out later why..

He loves to eat steamed rice, soft breads and apples! We really love to play with him because he know his name and every time we're going to call out his name he will start to look around and chirp..

He was the first bird that we have tamed, we get him two weeks after he was hatched (around 15-18 days old) and tried to feed him using a syringe.. The first food i fed to him was apple.. When we noticed that his feathers were starting to fully developed we try to taught him how to fly..

Peachie's first time
to try the swing
inside his little cage..

Peachie's first time
to eat bird seeds
on his own..

Mango and Orange: (our first African love birds and the parents of our other african love birds..)
Mango is the male (the yellow with green one) while Orange is the female (the green one)

African babies..